Σάββατο 30 Μαϊου 2020  11:24:10

Ο αρμόδιος υπουργός Γ. Πανούσης παραδέχεται τους κινδύνους της «νεοτρομοκρατίας στην Ελλάδα» και πιστεύει ότι θα συνεχισθεί. Πολλοί οι μισθωμένοι ... αντιεξουσιαστές από σκοτεινούς κύκλους για καταστάσεις βίας και αναρχίας. Κύριο

Ο ενδιαφέρον διάλογος με τον Κυρ. Μητσοτάκη στη Βουλή."Όταν 15χρονα κορίτσια ρίχνουν μολότοφ, όταν οι μπαχαλάκηδες μισθώνουν τις υπηρεσίες τους, όταν συλλαμβάνουμε δέκα στα Εξάρχεια και μετά από ένα μήνα εμφανίζονται ακόμα 40, τότε έχουμε μπροστά μας ένα νέο φαινόμενο νεοτρομοκρατίας".

"Είναι ένα φαινόμενο που χτυπάει παντού και θα συνεχίσει, υπάρχει ένα πολιτικό παιχνίδι μέσα από τις καταλήψεις και όχι συντεχνιακό, άρα είναι ένα καινούργιο φαινόμενο που χρειάζεται πολιτική και κοινωνική διαχείριση και όχι μόνο αστυνομική διαχείριση", είπε ο Γ. Πανούσης, προβλέποντας πως τέτοια φαινόμενα θα συνεχιστούν.

Αναφερθείς στον ρόλο της ΕΛ.ΑΣ. είπε ότι το ζητούμενο είναι πώς θα μπορέσει η Αστυνομία να προστατεύσει τα δικαιώματα των πολιτών και όχι να τα καταπιέζει τονίζοντας ότι "πρέπει να λειτουργεί με αίσθηση δημοκρατικής νομιμοποίησης".

Από τη δική του μεριά, ο Κυριάκος Μητσοτάκης εξέφρασε την ικανοποίησή του που ο υπουργός "στην ιδιαίτερη αυτή συγκυρία" έκανε αναφορά στην τρομοκρατία που ταλαιπώρησε τη χώρα επί 40 χρόνια, ωστόσο, είπε απευθυνόμενος στον κ. Πανούση για τους κυβερνητικούς χειρισμούς:
"Έχετε στη διάθεσή σας εκτελεστική εξουσία και αν έχετε ζητήματα εσωτερικής συνεννόησης με τους πολιτικούς σας προϊσταμένους, δηλαδή τον πρωθυπουργό, οφείλετε να τα λύνετε και να μην πρέπει να περνάμε από την ταλαιπωρία των καταλήψεων και του ευτελισμού του Πανεπιστημίου μέχρι η κυβέρνηση να ξεκαθαρίσει πώς αντιλαμβάνεται τα θέματα αυτά".

ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ: Κύριε Υπουργέ, σας είχα καταθέσει τη σχετική επίκαιρη ερώτηση πριν από ένα μήνα περίπου, με αφορμή τις καταστροφές οι οποίες είχαν παρατηρηθεί λόγω της πενταήμερης κατάληψης της Νομικής Σχολής. Είχα την ευκαιρία να την επικαιροποιήσω ελαφρώς και να λάβω υπόψιν μου και το γεγονός ότι επί δεκαοκτώ ημέρες τελούσε υπό κατάληψη το ιστορικό κτήριο της Πρυτανείας του Πανεπιστημίου Αθηνών και μόλις την δέκατη ένατη μέρα υπήρξε μεσολάβηση, παρέμβαση των αστυνομικών δυνάμεων, ώστε να εκκενωθεί η Πρυτανεία από τους δεκατέσσερις -όπως απεδείχθη- καταληψίες που την είχαν καταλάβει επί δεκαοκτώ μέρες, δυσφημώντας την εικόνα της χώρας στο εξωτερικό και εμποδίζοντας, φυσικά, τη λειτουργία του Πανεπιστημίου.

Οφείλω, επίσης, να επισημάνω ότι τους τελευταίους δύο μήνες συνολικά -το επισημαίνω και στην ερώτησή μου- παρατηρείται μία έξαρση φαινομένων βανδαλισμού και βάναυσης αισθητικής, αλλά και πραγματικής κακοποίησης ιστορικών κτηρίων στο κέντρο της Αθήνας και όχι μόνο. Είχα την ευκαιρία να βρεθώ στα Χανιά για το Πάσχα, όπου με πολύ μεγάλη θλίψη διαπίστωσα ότι όλη η παλιά πόλη έχει κακοποιηθεί από τα γνωστά συνθήματα απελευθέρωσης των τρομοκρατών και τα σχετικά συνθήματα που δεσπόζουν στον αναρχικό χώρο.

Σας ρωτώ, λοιπόν, ευθέως: Τι προτίθεστε να κάνετε από εδώ και στο εξής για να αποτρέψετε παρόμοια τέτοια φαινόμενα; Πώς αντιλαμβάνεστε ως Υπουργός Προστασίας του Πολίτη και Δημόσιας Τάξης την έννοια της κατάληψης; Είναι μία πρακτική η οποία για εσάς είναι αποδεκτή; Θα πρέπει να περνούν είκοσι μέρες μέχρι που να παρέμβετε ως αρμόδιο Υπουργείο; Τέλος, πώς προτίθεστε να αντιμετωπίσετε αυτή την πανθομολογούμενη έξαρση της βίας, η οποία παρατηρείται στο κέντρο της Αθήνας τους τελευταίους μήνες από τους γνωστούς αντιεξουσιαστικούς χώρους;

ΙΩΑΝΝΗΣ ΠΑΝΟΥΣΗΣ (Αναπληρωτής Υπουργός Εσωτερικών και Διοικητικής Ανασυγκρότησης): Κύριε Βουλευτή, κατ' αρχάς θα καταθέσω στα Πρακτικά τα συνολικά στοιχεία για ιστορικούς λόγους και όχι για τίποτα όλα, για την ιστορική αλήθεια. Είναι περίπου εκατό σελίδες.

Απαντώντας στην ποσοτική πλευρά των ερωτημάτων σας, πόσοι, πότε, πώς, θα σας πω το εξής παράδειγμα: Τα τελευταία δέκα χρόνια έγιναν εκατόν σαράντα πέντε καταλήψεις, δηλαδή, δεκαπέντε κάθε χρόνο, περίπου μία κάθε μήνα. Έγιναν είκοσι καταλήψεις την περίοδο που είχαμε το πρόβλημα Ρωμανού. Αν δει κανείς τις εξτρεμιστικές ενέργειες, τους συλληφθέντες, τα κατεστραμμένα αυτοκίνητα την προηγούμενη περίοδο και τώρα, θα δει μία πολύ μεγάλη διαφορά.
Άρα, κύριε Βουλευτή, βρισκόμαστε μπροστά στα συμπτώματα και όχι στις αιτίες των παθογενειών της Μεταπολίτευσης: Ανομία, ατιμωρησία, συμψηφισμός. Έχω πει πολλές φορές ότι τα πολιτικά και κοινωνικά προβλήματα δεν τα λύνει η Αστυνομία. Παραδείγματος χάρη, πόσες βίλες είναι κατειλημμένες εδώ και είκοσι χρόνια, πόσες φορές εισαγγελικές αρχές έχουν δώσει εντολή να μπει η Αστυνομία και δεν μπήκε ποτέ; Άρα, κάτι συμβαίνει στην ελληνική κοινωνία ή και στην ελληνική πολιτεία.

Νομίζω ότι δεν είναι ώρα για διαξιφισμούς. Όταν δεκαπεντάχρονα κορίτσια ρίχνουν μολότοφ, όταν οι μπαχαλάκηδες μισθώνουν την υπηρεσία τους, όταν η νεοτρομοκρατία απειλεί τη δημοκρατία, όταν είμαστε η μόνη χώρα όπου επί σαράντα χρόνια έχουμε ένοπλη βία, πρέπει τα κόμματα, οι φορείς, η κοινωνία να συζητήσουν πολιτικά και όχι αντιπολιτευτικά ο ένας για τον άλλο.

Ταυτόχρονα, όμως, πρέπει να αναλάβει ο κάθε φορέας το μέρος της ευθύνης του -τα πανεπιστήμια παραμένουν ανοχύρωτα, ενώ ο νόμος προβλέπει τον οργανισμό και στον κανονισμό ειδική περιφρούρηση- οι δήμαρχοι, τα ΜΜΕ, οι διανοούμενοι, οι απόντες γονείς και βέβαια, η Κυβέρνηση -προφανώς και η Κυβέρνηση. Άρα, συνέργεια, συναίνεση και συντονισμός, αλλιώς, θα χτυπάμε συνέχεια το σύμπτωμα και θα βγαίνει από την άλλη μεριά το πρόβλημα.
Γι' αυτό δεν πρέπει να συγχέουμε τη στάθμιση. Σε περιπτώσεις, δηλαδή, κρίσεων και συγκρουόμενων εννόμων αγαθών, αλλά και απορρεόντων κινδύνων από τη σύγκρουση, δεν πρέπει να λέμε ότι μιλάμε για ανοχή, για απόσειση του κράτους, για αμφιθυμία του Υπουργού και πάει λέγοντας.

Η κατάληψη είναι ένα φαινόμενο της Μεταπολίτευσης. Έχει ένα συμβολικό χαρακτήρα. Πάει καλά. Έχει έναν κοινωνικό χαρακτήρα. Πάει καλά. Έχει ένα δυναμικό χαρακτήρα. Μέχρι εκεί φθάνουμε. Αν αποκτά εγκληματικό χαρακτήρα, είναι ένα άλλο ζήτημα.

Πριν, λοιπόν, να δούμε ότι ζούμε σε ένα νέο περιβάλλον εγκλήματος και ανασφάλειας, πρέπει να δούμε πώς θα λειτουργήσει η Αστυνομία και η Δικαιοσύνη στο κράτος δικαίου για να διαχειριστεί αυτό το νέο περιβάλλον εγκληματικότητας και ανασφάλειας, πρέπει να δούμε πώς θα μπορέσει η Αστυνομία να προστατεύσει τα δικαιώματα των πολιτών χωρίς να τους καταπιέζει. Όμως, εδώ θέλει προσοχή, γιατί αυτή η τριγωνική σχέση κράτους-Αστυνομίας-πολιτών έχει κόκκινες γραμμές: Δεν αφήνει περιθώρια για ασυδοσίες, αυθαιρεσίες ή γι' αυτά τα φαινόμενα που βλέπουμε σε έξαρση τον τελευταίο καιρό.

Πρέπει, λοιπόν, η Αστυνομία να λειτουργεί με αίσθημα δημοκρατικής νομιμοποίησης. Ταυτόχρονα, όμως, πρέπει και το πολιτικό σύστημα να πάρει την ευθύνη για τα όσα συμβαίνουν σαράντα χρόνια. Στο κείμενο υπάρχει και το τι ακριβώς έχει συμβεί στα Εξάρχεια από το 2012 έως το 2014.
Άρα, ο χώρος των δικαιωμάτων στον οποίο πρέπει να λειτουργήσει η Αστυνομία, πρέπει ταυτόχρονα να είναι και ένας χώρος ευθύνης όλων όσων συμμετέχουν σε αυτό που λέμε «καθημερινότητα της Δημοκρατίας».

ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ: Κύριε Υπουργέ, σας άκουσα με προσοχή και χαίρομαι που σε αυτήν εδώ την Αίθουσα και σε αυτήν την ιδιαίτερη χρονική συγκυρία, κάνατε μία αναφορά και στο φαινόμενο της ένοπλης βίας που σαράντα χρόνια τώρα ταλαιπωρεί την Ελληνική Δημοκρατία. Μάλιστα, σας άκουσα να λέτε ότι θα πρέπει να συζητήσουμε πολιτικά γι' αυτό το θέμα.

Αναρωτιέμαι, λοιπόν, το εξής: Πολιτική συζήτηση δεν κάναμε την προηγούμενη εβδομάδα σε αυτήν ακριβώς την Αίθουσα, με αφορμή τη σχετική διάταξη του Υπουργείου Δικαιοσύνης, που τελικά οδηγεί στην αποφυλάκιση του Σάββα Ξηρού; Πολιτική δεν ήταν αυτή η συζήτηση; Και σε αυτήν τη συζήτηση δεν επικράτησε τελικά από την Πλειοψηφία η άποψη ότι υπερισχύει ο ανθρωπισμός της άποψης που λέει ότι εδώ έχουμε να κάνουμε με έναν καταδικασθέντα πέντε φορές σε ισόβια, με έναν σεσημασμένο δολοφόνο, τον οποίο τελικά απελευθερώνουμε και μάλιστα με επιπτώσεις στη σφαίρα της εξωτερικής πολιτικής;

Συζήτηση δεν έγινε για όλα αυτά; Μόνο που εδώ δεν είμαστε φιλολογικός όμιλος. Ακούω με ενδιαφέρον τις κοινωνιολογικές σας προσεγγίσεις για το πρόβλημα των Εξαρχείων και της παγίωσης της έννοιας της κατάληψης στη Μεταπολιτευτική Ελλάδα, πλην, όμως, εδώ δεν είστε στη θέση του παρατηρητή και του σχολιαστή.

Εγώ, όπως και πολλοί άλλοι, διάβασα με πολύ ενδιαφέρον ένα άρθρο αγανάκτησης το οποίο γράψατε στα ΝΕΑ πριν από κάποιες εβδομάδες, όπου λέγατε κάποια πολύ σωστά πράγματα για το πώς κάποιες έννοιες που συνδέονται με την Αριστερά, παραποιούν επί της ουσίας τις αξίες της Αριστεράς.
Όμως, κύριε Υπουργέ, έχετε στη διάθεσή σας εκτελεστική εξουσία. Αν έχετε ζητήματα εσωτερικής συνεννόησης με τους πολιτικούς σας προϊσταμένους –τον έναν πολιτικό σας προϊστάμενο, δηλαδή τον Πρωθυπουργό, γιατί σε αυτόν αναφέρεστε ως Αναπληρωτής Υπουργός- οφείλετε να τα λύνετε, ώστε να μην υποχρεούμεθα να υφιστάμεθα την ταλαιπωρία των καταλήψεων και του ευτελισμού των πανεπιστημίων, μέχρι η Κυβέρνηση να ξεκαθαρίσει ακριβώς πώς αντιλαμβάνεται αυτά τα θέματα.

Είδα με ενδιαφέρον ότι σήμερα επισκέφθηκε το Υπουργείο σας ο Πρωθυπουργός. Μάλιστα, έβγαλε κι έναν λόγο όπου εξηγεί πώς αντιλαμβάνεται ο ίδιος τα ζητήματα τάξης. Μάλιστα, μου έκανε εντύπωση μία αναφορά του -την οποία θα ήθελα να σχολιάσετε- περί δημοκρατικής στάθμισης στη διαχείριση των κρίσεων. Τι ακριβώς σημαίνει «δημοκρατική στάθμιση στη διαχείριση των κρίσεων»; Ποια ακριβώς συμφέροντα, δημόσια αγαθά συγκρούονται, όταν παρανόμως καταλαμβάνεται ένας χώρος από «μπαχαλάκηδες», όπως τους είπατε, ναρκομανείς και γνωστούς αντιεξουσιαστές που κατασκευάζουν μολότοφ;

Δεν μπορώ να δω σε τι ακριβώς έγκειται η «δημοκρατική στάθμιση» την οποία επικαλείται ο Πρωθυπουργός. Δεν συζητάμε εδώ για τον ενδεχόμενο περιορισμό δημοκρατικών δικαιωμάτων μιας διαδήλωσης. Βέβαια, ίσως να πρόκειται για συζητήσεις που θα πρέπει να λαμβάνουν χώρα στην πατρίδα μας, όπως για παράδειγμα αν είναι λογικό να καταλαμβάνεται όλος ο δρόμος από δέκα διαδηλωτές και να κλείνει όλη η πόλη. Εκεί πραγματικά ίσως να μπορώ να καταλάβω ότι ναι, θα κάνουμε μία συζήτηση στάθμισης. Όμως, στην περίπτωση των καταλήψεων, για ποια στάθμιση ακριβώς μιλάμε;

Και κάτι τελευταίο, κύριε Πρόεδρε, με την ανοχή σας, σχετικά με τις απαντήσεις σας σε δύο σχόλια που εσείς κάνατε με αφορμή την επίσκεψη του Πρωθυπουργού. Μιλήσατε «περί δημοκρατικού ελέγχου της Αστυνομίας». Μα, καλά, δεν ελέγχεται η Αστυνομία σήμερα; Δεν υπάρχει πολιτικός προϊστάμενος; Γιατί θέτετε εσείς «ζήτημα δημοκρατικού ελέγχου στην Αστυνομία»; Θεωρώ ότι είναι κάτι παντελώς αυτονόητο.

Δεύτερον -και τελειώνω με αυτό, κύριε Πρόεδρε- μιλήσατε για το κοινωνικό προφίλ του αστυνομικού και την ανάγκη να είναι φύλακας-άγγελος του κατατρεγμένου και προστάτης του φτωχού. Δεν είναι κοινωνικός λειτουργός ο αστυνομικός, κύριε Υπουργέ. Ο αστυνομικός είναι επιφορτισμένος με την επιβολή του νόμου και της τάξης και δεν θα προστατέψει μόνο τα δικαιώματα του φτωχού και του κατατρεγμένου, αλλά και του πλούσιου, του επισκέπτη, του τουρίστα, του κάθε πολίτη ο οποίος έχει δικαίωμα να κινείται στο κέντρο της Αθήνας.

Ας αφήσουμε, λοιπόν, αυτές τις ταξικές προσεγγίσεις ως προς το ρόλο της Αστυνομίας και να φροντίσουμε επιτέλους η Αστυνομία να κάνει σωστά τη δουλειά της.

ΙΩΑΝΝΗΣ ΠΑΝΟΥΣΗΣ (Αναπληρωτής Υπουργός Προστασίας του Πολίτη): Κύριε Βουλευτά, έχουμε μία διαφορά στην προσέγγιση. Η Αστυνομία πρέπει να δρα σε τέσσερα τουλάχιστον επίπεδα: Στο κοινωνικό, στο προληπτικό, στο αποτρεπτικό και στο καταναγκαστικό, αυτό που ονομάζουμε «κατασταλτικό». Δεν είναι δουλειά της μόνο να συλλαμβάνει. Δεν είναι δουλειά της μόνο –που πρέπει να είναι- η θωράκιση της κοινωνίας απέναντι στο οργανωμένο έγκλημα και στην τρομοκρατία κλπ.. Παίζει και άλλους ρόλους, πολλώ δε μάλλον αν θέλει να συμφιλιωθεί με τον πολίτη.

Άρα, στο μυαλό μας δεν είναι ο αστυνόμος που τρέχει με το γκλομπ, την ασπίδα, το κράνος για να συλλάβει κάποιον. Είναι ο αστυνόμος που πάει στο σχολείο και προστατεύει τα παιδιά μιλώντας τους για το cyber crime ή που βρίσκει άλλους τρόπους να ενημερώνει τη γειτονιά -ο «αστυνόμος της γειτονιάς»- για τους κινδύνους της καθημερινότητας. Άρα, πάμε για μία άλλη Αστυνομία κατ' αρχήν.

Κατά δεύτερο λόγο, ο Πρωθυπουργός είπε ότι δεν ήταν μόνο συμβολικός ο χαρακτήρας της επίσκεψης, ήταν και ουσιαστικός. Οριοθέτησε το ρόλο της Αστυνομίας στο 2015.

Τι πάει να πει «δημοκρατική στάθμιση»; Κοιτάξτε, ο καθένας από εμάς αξιολογεί τον παρόντα κίνδυνο με τους μελλοντικούς ή παράπλευρους κινδύνους. Θα πω ένα παράδειγμα: Καταγγέλθηκε ότι στη Νομική Σχολή, ενώ υπήρχε εισαγγελική εντολή, δεν μπήκαμε μέσα. Υπήρχε μία στάθμιση. Θα κριθώ και εγώ, θα κριθεί και η Κυβέρνηση, εάν αυτό που πιστεύαμε ότι μπορούσε να συμβεί ως συνέχεια αυτών των καταλήψεων μπαίνοντας στη Νομική, ήταν σωστό ή δεν ήταν σωστό.

Θα σας θυμίσω, όμως, ότι όταν έγινε η εκδήλωση στη Βουλή και βγήκαν έξω οι διαδηλωτές, η Αστυνομία τους συνέλαβε και τους παρέδωσε στον Εισαγγελέα, ο οποίος έκανε στάθμιση και τους άφησε ελεύθερους.
Σας θυμίζω ότι οι Πρυτάνεις κάνουν στάθμιση και αυτοί, διότι γνωρίζουν διάφορα πράγματα, τα οποία δεν ανακοινώνουν στον Εισαγγελέα, δεν ανακοινώνουν στην Αστυνομία, δεν ανακοινώνουν στην κοινωνία και αυτά κάποια στιγμή εκρήγνυνται και δημιουργούν αυτά που βλέπουμε.

Δεν είπα για δημοκρατικό έλεγχο της Αστυνομίας. Είπα για μόνιμη κοινοβουλευτική επιτροπή δημοκρατικού ελέγχου της αστυνόμευσης. Προφανώς, η Αστυνομία υπάγεται στο Σύνταγμα, στο νόμο, τη φυσική και πολιτική ηγεσία. Δεν έχει ανάγκη από κανέναν άλλον. Η αστυνόμευση, που είναι κάτι παραπάνω από την Αστυνομία ως θεσμός της δημοκρατίας, πρέπει να ελέγχεται. Και ποιο όργανο είναι αυτό που πρέπει να την ελέγξει; Αυτό που έχει τη μεγαλύτερη νομιμοποίηση, η Βουλή των Ελλήνων.

Άρα, μπορούμε να συμφωνήσουμε σε πάρα πολλά πράγματα. Μπορεί να γίνονται λάθη. Και εγώ ξανασκέφτομαι τους χειρισμούς μου. Δεν είμαι τόσο σίγουρος ότι έτσι έπρεπε να γίνει. Δεν υπάρχει κάποια εχθρότητα μεταξύ μας, δηλαδή εγώ με τον κ. Βούτση, εγώ με τον κύριο Πρωθυπουργό, διαφωνούμε κλπ.. Προσπαθούμε να δούμε ένα φαινόμενο -δεν είναι μία εγκληματική πράξη ενός ή δύο ή τριών ατόμων- που χτυπάει παντού -και κατά τη γνώμη μου θα συνεχίσει- που προσπαθεί να παίξει πολιτικό παιχνίδι μέσα από τις καταλήψεις και όχι συντεχνιακό όπως γινόταν παλιά στα Πανεπιστήμια κλπ., για να μην περάσει ένας νόμος, παραδείγματος χάριν, για τα ευρωπαϊκά στάνταρντς κλπ..

Έχουμε, λοιπόν, ένα καινούργιο φαινόμενο. Αυτό το καινούργιο φαινόμενο θέλει πολιτική και κοινωνική διαχείριση. Δεν θέλει μόνο αστυνομική διαχείριση. Ακόμα κι αν πιάσουμε δέκα, και έπιαναν και οι προηγούμενες Κυβερνήσεις και πιάσαμε και εμείς στα Εξάρχεια δεκάδες ανθρώπους, πάλι τα Εξάρχεια υπάρχουν, πάλι γεννιούνται καινούργιες ομάδες νεοτρομοκρατίας.

Συνεπώς, πρέπει να συζητήσουμε γιατί σαράντα χρόνια έχουμε αυτό το φαινόμενο σε αυτή τη χώρα; Τι ήταν αυτό που το γέννησε και το διατηρεί; Γιατί το συζήτησε η ιταλική κυβέρνηση και η γερμανική κυβέρνηση μετά το τέλος της Μπάαντερ - Μάινχοφ και των Μπριγκάτε Ρόσε και εμείς δεν συζητήσαμε το τέλος της «17 Νοέμβρη», τι ήταν αυτό που το γέννησε και το διατηρεί ζωντανό;

Νομίζω, λοιπόν, ότι σε πολλά από όσα λέτε, προβληματίζομαι. Θέλω κι εσείς, όμως, να προβληματιστείτε ότι αυτή τη στιγμή το κράτος δικαίου υπάρχει, τα δικαιώματα υπάρχουν. Ήπια διαχείριση δεν σημαίνει ότι αρνούμαστε τις υποχρεώσεις που έχουμε ως Κυβέρνηση για την ασφάλεια των πολιτών και την κοινωνική ειρήνη.

 

Προσθήκη σχολίου

Βεβαιωθείτε ότι εισάγετε τις (*) απαιτούμενες πληροφορίες, όπου ενδείκνυται. Ο κώδικας HTML δεν επιτρέπεται.

Σχετικά Άρθρα

Πολυμέσα

Cookies make it easier for us to provide you with our services. With the usage of our services you permit us to use cookies.
Ok Decline