Τετάρτη 24 Απριλίου 2019  01:25:49

Με τρία χρόνια καθυστέρηση η Ένωση Επτανησίων Ελλάδος και όχι η Πολιτεία τιμά την Ολυμπιονίκη των ΗΠΑ Ελένη Μαρούλη, κόρη Ελλήνων μεταναστών. Κύριο

Ηδη η γεννημένη το 1991, έχει αναδειχθεί χρυσή Ολυμπιονίκης το 2016 στην κατηγορία των 53 κιλών καθώς και παγκόσμια πρωταθλήτρια στην κατηγορία 55 και 58 κιλών (το 2015 και το 2017 αντίστοιχα) Θα τιμηθεί από την Ένωση Επτανησίων Ελλάδος σε ειδική εκδήλωση στις 7 Απριλίου..

H Helen Maroulis σχεδιάζει να συνεχίσει να αγωνίζεται μέχρι και το 2020 και να συμμετάσχει στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Τόκιο κι σε κάθε ευκαιρία δείχνει ν αγάπη της για την Ελλάδα, την οποία επισκέπτεται συχνά..

Η παγκόσμια πρωταθλήτρια και Ολυμπιονίκης Ελένη Μαρούλη (αγγλ: Helen Louise Maroulis, 19 Σεπτεμβρίου 1991) είναι Αμερικανίδα αθλήτρια της ελευθέρας πάλης. Μεταξύ άλλων, έχει αναδειχθεί χρυσή Ολυμπιονίκης το 2016 στην κατηγορία των 53 κιλών καθώς και παγκόσμια πρωταθλήτρια στην κατηγορία 55 και 58 κιλών (το 2015 και το 2017 αντίστοιχα).

Γεννήθηκε στο Ρόκβιλ του Μέριλαντ και κατοικεί στην Καλιφόρνια. Από την πλευρά του πατέρα της είναι ελληνικής καταγωγής με ρίζες από τον Κάλαμο Λευκάδος του Ιονίου, ένα από πιο γραφικά και καταπράσινα νησιά...Ξεκίνησε να ασχολείται με την πάλη στην ηλικία των 7 ετών, ενώ οι επιδόσεις της τα επόμενα χρόνια της προσέφεραν υποτροφίες στο Missouri Baptist University και το Πανεπιστήμιο Σάιμον Φρέιζερ του Καναδά.

Καριέρα

Η Μαρούλη έχει κατακτήσει επτά εθνικά πρωταθλήματα ελευθέρας πάλης, ενώ είναι μέλος της εθνικής ομάδας των ΗΠΑ από το 2008. Το 2011 κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στους Παναμερικανικούς Αγώνες της Γουαδαλαχάρα στην κατηγορία των 55 κ. και το 2012 κατετάγη δεύτερη στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του Καναδά, χάνοντας στον τελικό από την Ιαπωνίδα Σαόρι Γιοσίντα. Την ίδια χρονιά ηττήθηκε στον τελικό των αμερικανικών προκριματικών από την Κέλσι Κάμπελ με αποτέλεσμα να αποκλειστεί από τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λονδίνου, ενώ οι προσπάθειες της ίδιας και της Ελληνικής Ομοσπονδίας Πάλης ώστε να αγωνιστεί με τα ελληνικά χρώματα δεν καρποφόρησαν λόγω γραφειοκρατικών επιπλοκών.

Το 2014 κέρδισε το χάλκινο μετάλλιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της Τασκένδης, ενώ το επόμενο έτος κατέκτησε το χρυσό στο Παγκόσμιο του Λας Βέγκας. Το 2016 κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο της κατηγορίας των 53 κ. στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Ρίο, επικρατώντας στον τελικό της Σαόρι Γιοσίντα με 4-1. Αυτή η επιτυχία κατέστησε τη Μαρούλη την πρώτη Αμερικανίδα χρυσή Ολυμπιονίκη στην ελευθέρα πάλη. Τον Αύγουστο του 2017 αναδείχτηκε παγκόσμια πρωταθλήτρια στην κατηγορία των 58 κιλών. Ανήκει στον σύλλογο Sunkist Kids και προπονείται υπό τις οδηγίες του Βαλεντίν Κάλικα.

Ελένη Μαρούλη

Στο πρόσωπο και τα σγουρά μαλλιά της Helen, πολλοί είδαν την γιαγιά της και συνονόματη Ελένη Μαρούλη – μια στωική Ελληνίδα που μετανάστευσε στις ΗΠΑ από το μικρό νησί του Καλάμου στο Ιόνιο, κάποια στιγμή στα τέλη της δεκαετίας του '60. Και οι δύο οικογένειές μας μετανάστευσαν στις ΗΠΑ έπειτα από τον νέο νόμο μετανάστευσης και ιθαγένειας του προέδρου Τζόνσον το 1965, που σταμάτησε τον περιορισμό των μεταναστών από τον Νότο της, Οι γονείς της ασχολήθηκαν με τις οικοδομές και στη συνέχεια με την εστίαση.

Σκληρή δουλειά και θυσίες

«...Η εικόνα της γυναίκας που συνάντησα-γράφεται σε ένα ειδικό ρεπορτάζ- απείχε πολύ από αυτό που οραματιζόμουν ως αρχέτυπο μιας πρωταθλήτριας πάλης. Κομψή, όμορφη, χαριτωμένη και ευγενική, με ίχνη μιας παιδικής εσωστρέφειας στο ενήλικο της χαμόγελο. Οι γονείς της, περήφανοι αλλά ταυτόχρονα μετρημένοι, μιλούν εκτεταμένα για τη σκληρή δουλειά και τις θυσίες που οδήγησαν την κόρη τους σε δύο παγκόσμια πρωταθλήματα και ένα ολυμπιακό χρυσό. Μια ματιά στους τοίχους του σπιτιού της το αποδεικνύει – κρεμασμένα βρίσκονται εκατοντάδες μετάλλια, κορδέλες και ζώνες, το καθένα από τα οποία αντιπροσωπεύει ένα βήμα στο μακρύ ταξίδι της επιτυχίας της Helen.

Η πρωταθλήτρια πάτησε στο στρώμα της πάλης για πρώτη φορά όταν ήταν μόλις 7 ετών και εξαιρετικά ντροπαλή, για να βοηθήσει τον αδερφό της, ο οποίος έκανε εξάσκηση, και από νωρίς ένιωσε πως ανήκε στον κόσμο του δύσκολου αυτού αθλήματος. Ωστόσο, οι προκλήσεις ήταν αμέτρητες. Ως μία εκ των μόλις δύο παλαιστριών στο Μέριλαντ, όπου κατοικούσε, σε όλη την ανήλικη καριέρα της έπρεπε να παλεύει σχεδόν εξ ολοκλήρου με αγόρια. Οι προκαταλήψεις εναντίον των γυναικών, τα θεσμικά εμπόδια, η κακομεταχείριση από τους συναθλητές της, οι προσβολές από τους προπονητές, οι απειλές από γονείς αντιπάλων παιδιών – τίποτα δεν έπληξε τη νεαρή αθλήτρια.

Στα 16 της χρόνια, η Helen μετακόμισε χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά από το σπίτι της, στην πολιτεία του Μίσιγκαν, για να προπονηθεί στο Ολυμπιακό Κέντρο Εκπαίδευσης των ΗΠΑ – έκτοτε ζει με μια βαλίτσα στο χέρι. Κατά τη διάρκεια των σπουδών της στο Missouri Baptist University του Σεντ Λούις και αργότερα στο Πανεπιστήμιο Simon Fraser του Καναδά, απέσπασε συνολικά τέσσερις αμερικανικούς τίτλους πρωταθλημάτων γυναικών στο πανεπιστημιακό επίπεδο, και από τότε το μονοπάτι της στο άθλημα της πάλης είναι μονάχα ανοδικό.

Από όλες τις απόψεις, η Helen έχει προσφέρει πολλά στην πάλη γυναικών στις ΗΠΑ, όχι μόνο μέσω των διακρίσεων και των θεσμικών αλλαγών, αλλά παράλληλα εμπνέοντας εκατοντάδες κορίτσια να ακολουθήσουν το άθλημα. Μάλιστα, πλέον η γυναικεία πάλη στο γυμνάσιο είναι από τα ταχύτερα αναπτυσσόμενα αθλήματα στη χώρα. Ωστόσο, η ίδια διστάζει να πιστωθεί αυτή την εξέλιξη. Ευχαριστεί βαθιά τους γονείς της και τους προπονητές της, που, όπως λέει η ίδια, «της χάρισαν το δικαίωμα να παλεύει». Ταυτόχρονα, δεν έχει ξεχάσει τις ρίζες της: η Helen επισκέπτεται τακτικά τον Κάλαμο, και οι κάτοικοι του νησιού ανταποδίδουν τα θερμά της συναισθήματα με μια ετήσια παρέλαση στο όνομα της.»

 

Προσθήκη σχολίου

Βεβαιωθείτε ότι εισάγετε τις (*) απαιτούμενες πληροφορίες, όπου ενδείκνυται. Ο κώδικας HTML δεν επιτρέπεται.

Πολυμέσα