Δευτέρα 30 Νοεμβρίου 2020  13:31:21

«Γιατί δεν είμαι υπονομευτής και αχάριστος απέναντι στον Κυριάκο Μητσοτάκη». Οργισμένη αναλυτική απάντηση του Αντ. Σαμαρά – μέσω του επιτελούς του Χρύσανθου Λαζαρίδη –σε καχυποψίες και ευφάνταστους ισχυρισμούς εις βάρος του. Κύριο

Φήμες και ισχυρισμοί που είχαν κυκλοφορήσει τον τελευταίο καιρό ιδιαίτερα για τις τεταμένες σχέσεις και διαθέσεις (με ανεκπλήρωτες υπόγειες φιλοδοξίες) του πρώην Πρωθυπουργού με τον Κυρ. Μητσοτάκη, ανεκδήλωτες δημόσια από τον ίδιο λχ. για την Κομισιόν, την Προεδρία της Δημοκρατίας ή από στενούς συνεργάτες του αλλά με ευρεία δημοσιογραφική σχολιογραφία, σκόπιμη συχνά και συχνά καλοπροαίρετη.

Την οργισμένη αντίδραση του πρώην στενού συνεργάτη του πρώην πρωθυπουργού και προέδρου της Νέας Δημοκρατίας, Χρύσανθου Λαζαρίδη, προκάλεσε ένα άρθρο με τον ίδιο τον Αντώνη Σαμαρά.

Το εκτενές άρθρο που φιλοξενούσε στις σελίδες της η Καθημερινή της περασμένης Κυριακής με τίτλο «Περί Αχαριστίας» και την υπογραφή του παλαιού επικοινωνιολόγου Ανδρέα Δρυμιώτη προκάλεσε πολλά σχόλια, για την οξύτητα των αλλεπάλληλων «κατηγορώ» κατά του πρώην Πρωθυπουργού Αντώνη Σαμαρά. Φήμες και ισχυρισμοί που είχαν κυκλοφορήσει τον τελευταίο καιρό ιδιαίτερα για τις τεταμένες σχέσεις και διαθέσεις (με ανεκπλήρωτες υπόγειες φιλοδοξίες) του πρώην Πρωθυπουργού με τον Κυρ. Μητσοτάκη, ανεκδήλωτες δημόσια από τον ίδιο λχ. για την Κομισιόν, την Προεδρία της Δημοκρατίας ή από στενούς συνεργάτες του αλλά με ευρεία δημοσιογραφική σχολιογραφία.

Ακριβώς μία εβδομάδα, χθες Κυριακή μετά και μάλιστα στην ίδια εφημερίδα ήρθε η απάντηση του Αντώνη Σαμαρά δια στόματος Λαζαρίδη... «Περί αχαριστίας και υποκρισίας» είναι ο τίτλος που κειμένου που συνδυάζει έναν απολογισμό της κυβέρνησης ακόμη και της προεδρίας του Αντώνη Σαμαρά επιχειρώντας να αποκρούσει τις κατηγορίες του άρθρου της περασμένης εβδομάδας αλλά και να θυμίσει λίγα πράγματα για τον συγγραφέα του παραπάνω άρθρου...

- Ολόκληρο το άρθρο του Χρύσανθου Λαζαρίδη στην Καθημερινή της Κυριακής, που αποτελεί την σύνοψη των απόψεων και ιδεών του πρώην Πρωθυπουργού

«Το άρθρο του Ανδρέα Δρυμιώτη κατά Σαμαρά (με τίτλο: «Περί αχαριστίας») - στην «Καθημερινή» της περασμένης Κυριακής - είναι μια θλιβερή υπόμνηση πως ο φανατισμός και η μικρόνοια δεν είναι «προνόμια» μόνο των ανώριμων ανθρώπων. Δυστυχώς και σημαντικοί άνθρωποι μπορούν να υποκύψουν στους «πειρασμούς» της δηλητηριώδους εμπάθειας...

Πρώτα πρώτα, ουδείς κατάλαβε γιατί αποφάσισε να γράψει σήμερα - στα καλά καθούμενα - έναν λίβελο κατά... Σαμαρά. Ο κ Δρυμιώτης ΔΕΝ έχει καμία σχέση με το «ιστορικό κόμμα της Ν.Δ.», για το οποίο τον έπιασε ξαφνικά τέτοιος «πόνος». Αντιθέτως, υπήρξε πρωθυπουργικός σύμβουλος του Γιώργο Παπανδρέου στη διακυβέρνηση 2010-2012.

Όσα αναφέρει είναι- για να το γράψω ευγενικά - παιδιάστικες ανοησίες:

• Καταγγέλλει τον Σαμαρά για κάποια δήλωση του Νικήτα Κακλαμάνη το 2017. Γιατί, λέει, ήταν «πρωτοπαλίκαρο» του Σαμαρά στην «Πολιτική Άνοιξη» (πριν 25 χρόνια!). Ξεχνάει, βέβαια, ότι ο Κακλαμάνης είχε εγκαταλείψει το Σαμαρά ήδη από το 1999, στις εσωκομματικές εκλογές του 2009 στήριξε την αντίπαλό του Σαμαρά, το 2014 διαγράφηκε από τον Σαμαρά και λίγο αργότερα επανήλθε ποτέ χωρίς ποτέ να προσεγγίσει τον Σαμαρά. Γιατί τάχα ο Σαμαράς «χρεώνεται» σήμερα κάποια δήλωση του Νικήτα Κακλαμάνη το... 2017;

• Καταγγέλλει ακόμη τον Σαμαρά για τις... διώξεις εις βάρος του Ανδρέα Γεωργίου, πρώην επικεφαλής της ΕΛΣΤΑΤ. Ο ίδιος ο κ Γεωργίου μπορεί να βεβαιώσει ότι ο Σαμαράς ουδέποτε στράφηκε εναντίον του. Οι διώξεις εις βάρος του Γεωργίου έγιναν από συνάδελφους του στην ΕΛΣΤΑΤ που είχαν διοριστεί εκεί από την κυβέρνηση του Γιώργου Παπανδρέου. Και οι διώξεις αυτές κορυφώθηκαν επί κυβέρνησης Τσίπρα. Τι σχέση έχει ο Σαμαράς με όλα αυτά;
Ακόμη, επαναλαμβάνει το γνωστό επιχείρημα περί «Ζαππείων». Συνηθισμένο «τικ» των ορφανών του ΓΑΠ... Που δείχνει ότι δεν είναι καταλάβει τίποτε.

• Ο Σαμαράς διαφώνησε με το πρώτο μνημόνιο γιατί ήταν ΛΑΘΟΣ. Λάθος «πολλαπλασιαστές», λάθος «μείγμα πολιτικής», λάθος «δυναμική χρέους» - ΑΕΠ... Το ίδιο το Δ.Ν.Τ. ομολόγησε τα λάθη του: Το καλοκαίρι του 2011, ο επικεφαλής οικονομολόγος του Δ.Ν.Τ. Ολιβιέ Μπλανσάρ παραδέχτηκε όχι απλώς ότι οι πολλαπλασιαστές ήταν λάθος αλλά ότι ο σωστός ήταν εκείνος που είχε επισημάνει αρχικώς ο Σαμαράς. Με άλλα λόγια, το πρώτο μνημόνιο οδηγούσε σε ύφεση ΤΡΙΠΛΑΣΙΑ από όσο την υπολόγιζαν αρχικά! Άρα, ΔΕΝ μπορούμε να πιάσει τους στόχους της «δημοσιονομικής προσαρμογής». Απλώς οδηγούσε στο Grexit... Αυτά τους έλεγε Σαμαράς στα «Ζάππεια». Και στη συνέχεια εργάστηκε για να διορθωθούν τα σφάλματα. Κι όταν ανέλαβε, εφάρμοσε το διορθωμένο μνημόνιο και έπιανε τους στόχους του και έτσι χώρα γλύτωσε το 2012 από το Grexit...

• Ακόμη ο Σαμαράς τους έλεγε ότι μπορούν να μειωθούν τα ελλείμματα με ταυτόχρονη επιλεκτική μείωση φόρων. Τότε τον αποκάλεσαν ειρωνικά... Harry Potter. Όμως ο Σαμαράς, ως πρωθυπουργός, αυτή την πολιτική εφάρμοσε: Έκοψε τον ΦΠΑ στην εστίαση, έκοψε τον φόρο στα ενοίκια, έκοψε τις ασφαλιστικές εισφορές (δύο φορές), τον φόρο στα ακίνητα (δύο φορές) κλπ Και αύξησε το αφορολόγητο... Αυτή την φιλελεύθερη πολιτική μείωσης φόρων εφαρμόζει σταδιακά σήμερα και η κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη.

Επίσης, ο κ Δρυμιώτης κατηγορεί τον Σαμαρά ότι ξεκίνησε τον «αντιμνημονιακό αγώνα». Προφανώς δεν θυμάται πως όσο βρισκόταν στην αντιπολίτευση, η Νέα Δημοκρατία του Σαμαρά ψήφισε περισσότερα κυβερνητικά νομοσχέδια από όσα ψήφισε ποτέ αντιπολίτευση στην Ελλάδα. Και σήμερα κατηγορείται τον Σαμαρά, ποιος; Ο συνεργάτης της κυβέρνησης ΓΑΠ που εξελέγη κραυγάζοντας «λεφτά υπάρχουν» το 2009. Αυτό είναι κάτι παραπάνω από «Αχαριστία»! Είναι προκλητική Υποκρισία...

Ο κ Δρυμιώτης κατηγορείται Σαμαρά ότι έφτασε το «μεγάλο ιστορικό κόμμα της ΝΔ» στο... 19% τον Μάιο του 2012. Βέβαια το πραγματικό το πραγματικό πρόβλημα είναι διαφορετικό: την ίδια εποχή το ΑΛΛΟ «ιστορικό κόμμα» - το ΠΑΣΟΚ – έπεσε στο 13,5%. Αυτό δυσκολεύονται να καταπιούν τα «ορφανά του ΓΑΠ»... Γιατί ένα μήνα αργότερα, τον Ιούνιο του 2012, η ΝΔ του Σαμαρά ανέβηκε στο 30% ενώ το ΠΑΣΟΚ υποχώρησε κι άλλο- και δεν συνήλθε ποτέ... Και δυόμισι χρόνια αργότερα τον Ιανουάριο του 2015, η ΝΔ κράτησε τις δυνάμεις της στο 28%. Πρόκειται για την πιο μικρή κυβερνητική φθορά (μόλις 1,8%) που είχε ποτέ κόμμα εξουσίας. Η ΝΔ του Σαμαρά σε 2,5 χρόνια μνημονιακής διακυβέρνησης, έχασε μόλις 1,8%. Ενώ το ΠΑΣΟΚ επίσης σε 2,5 χρόνια μνημονιακής διαχείρισης, έχασε 30%. Κι ύστερα διαλύθηκε... Αν η ΝΔ επί Σαμαρά είχε ταυτιστεί με τα σφάλματα του ΠΑ.ΣΟ.Κ. τότε, θα είχε την ίδια τύχη. Και δεν θα κυβερνούσε σήμερα.

Τέλος ο κ Δρυμιώτης αποφάσισε ξαφνικά να γράψει λίβελλο κατά ενός πρώην πρωθυπουργού χωρίς να αναφερθεί καθόλου την πρωθυπουργία του. Ούτε λέξη! Αυτό, όντως, συνιστά μέγιστη «Αχαριστία»... Να του θυμίσουμε λοιπόν:

• Ο Σαμαράς είναι όμως εκλεγμένος πρωθυπουργός επί των ημερών του οποίου μειώθηκε το χρέος (ονομαστικά και σε καθαρή θέση).
• Είναι ο πρωθυπουργός στη διάρκεια της θητείας του οποίου έγιναν οι περισσότερες μειώσεις φόρων (παρά την αναπόφευκτη λιτότητα τότε), οι περισσότερες αποκρατικοποιήσεις και οι περισσότερες διαρθρωτικές αλλαγές – μεταξύ των οποίων η περιστολή της σπατάλης στην Υγεία κατά 62%.

• Είναι ο πρωθυπουργός στη διάρκεια της θητείας του οποίου μειώθηκε ο αριθμός των λαθρομεταναστών και ελέγχθηκαν τα σύνορα. Με τον «Ξένιο Δία», την ολοκλήρωση του «φράχτη» στον Έβρο και τα κλειστά κέντρα τύπου «Αμυγδαλέζα».

• Ο Σαμαράς υπήρξε ο αρχηγός της ΝΔ ο οποίος στήριξε τον προηγούμενο αρχηγό, τον Κώστα Καραμανλή, στις επίθεσης που είχαν εξαπολύσει εναντίον του. Αλλά στήριξε και τον επόμενο αρχηγό, τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Στο ΠΑ.ΣΟ.Κ. και τον ΣΥΡΙΖΑ οι προηγούμενοι και οι επόμενοι έχουν... αλληλοδιαγραφεί.

• Κι ακόμη ο Αντώνης Σαμαράς βοήθησε πέρυσι στην τριπλή εκλογική νίκη της παράταξης του όσο κανένας πρώην αρχηγός και πρώην πρωθυπουργός έκανε ποτέ.
Αυτά όλα τα αναγνωρίζουν οι Νεοδημοκράτες. Τα αναγνωρίζουν ακόμη και πολίτες που ΔΕΝ ψήφισαν ΝΔ . Τα αναγνώρισαν και οι πάλαι ποτέ «εσωκομματικοί αντίπαλοι» του Σαμαρά. Τα αναγνώρισαν και επιφανείς πολιτικοί από άλλους χώρους – όπως ο Βαγγέλης Βενιζέλος - που συνεργάστηκαν μαζί του. Μόνο ο κ. Δρυμιώτης δεν κατάλαβε τίποτα!

Υ.Γ.: Επαναλαμβάνω: Ο κ Δρυμιώτης ΔΕΝ είναι ένας «ασήμαντος» άνθρωπος. Αντιθέτως, είναι ένας πολύ καλός τεχνοκράτης ,με προσφορά. Είναι κρίμα που δέχθηκε να υπογράψει έναν τέτοιο λίβελλο: και «λίβελλο» (δηλαδή εμπαθές και άδικο κείμενο). Και «ανόητο». Σίγουρα δεν άγγιξε τον Σαμαρά. Αδίκησε όμως τον εαυτό του...

Το άρθρο που προκάλεσε την ... οργή του Χρ. Λαζαρίδη «Περί αχαριστίας»

«Η αχαριστία είναι ανέκαθεν σημάδι αδυναμίας. Δεν γνώρισα ποτέ πραγματικά ικανούς άνδρες που να ήταν αχάριστοι». Johann Wolfgang von Goethe
Υπάρχουν πολλοί αφορισμοί για την αχαριστία, αλλά για μένα τα λόγια του Goethe είναι σκληρή μαχαιριά για τον αχάριστο, γιατί πραγματικά αναδεικνύει τη μικρότητά του.

Οι μνήμες είναι πολύ δυνατές. Κι επειδή «η μνήμη –όχι το αίμα– είναι ο μεγάλος κρίκος που εξασφαλίζει την ενότητα και τη συνέχεια», όπως είπε ο Παναγιώτης Κανελλόπουλος, γι' αυτό αξίζει να θυμηθούμε τα γεγονότα. Βρισκόμουν στο γραφείο του υπουργού Εθνικής Οικονομίας Στέφανου Μάνου, εκείνο το μοιραίο μεσημέρι της 9ης Σεπτεμβρίου 1993, όταν του τηλεφώνησε ο ίδιος ο πρωθυπουργός Κωνσταντίνος Μητσοτάκης να τον ενημερώσει για την πτώση της Κυβέρνησής του, λόγω της απώλειας της δεδηλωμένης. Κλείνοντας το τηλέφωνο ο Στέφανος μου είπε: «και το όνομα αυτού Γεώργιος Συμπιλίδης». Ένας άγνωστος βουλευτής του Κιλκίς με ελάχιστο κοινοβουλευτικό έργο, ανεξαρτητοποιήθηκε προκειμένου να πέσει η Κυβέρνηση. Με την πράξη αυτή ολοκληρώθηκε ο κύκλος που ξεκίνησε τον Απρίλιο του 1992 με την αποπομπή του Αντώνη Σαμαρά από την Κυβέρνηση Μητσοτάκη και την ίδρυση από τον ίδιο της Πολιτικής Άνοιξης τον Ιούνιο του 1993. Έχουν λεχθεί πολλά για τα κίνητρα που οδήγησαν στην πτώση της Κυβέρνησης Μητσοτάκη, αλλά τίποτα δεν έχει επιβεβαιωθεί και έτσι θα περιοριστώ μόνο σε επιβεβαιωμένα γεγονότα.

Η περιπλάνηση του Αντώνη Σαμαρά και της Πολιτικής Άνοιξης μετά το 1993 και μέχρι την επανένταξή του στη Νέα Δημοκρατία, είναι η απόλυτη επιβεβαίωση της περίφημης ρήσης του Ευάγγελου Αβέρωφ: «Όποιος βγαίνει από το μαντρί τον τρώνε οι λύκοι». Η ιστορία όμως είναι πολύ διδακτική. Στις Βουλευτικές εκλογές η Πολιτική Άνοιξη σημείωσε τα ακόλουθα ποσοστά: 1993 – 4,9%, 1996 – 2,9%, 2000 και 2004 στήριξε τη Ν.Δ. Στις Ευρωεκλογές πήγε καλύτερα, αλλά και πάλι ξεφούσκωσε: 1994 – 8,6% και 1999 – 2,3%.

Μπροστά στο σχεδόν βέβαιο ενδεχόμενο της απόλυτης πολιτικής εξαφάνισής του, ο Αντώνης Σαμαράς επεδίωξε και πέτυχε την επανένταξή του (το 2004 μετά τις Εκλογές και πριν από τις Ευρωεκλογές) στην παράταξη που έριξε.

Φτάνουμε αισίως στο τέλος του 2009, όπου η Ν.Δ. κατατροπώνεται από το ΠΑΣΟΚ του Γιώργου Παπανδρέου και ακολουθεί η άμεση παραίτηση του Κώστα Καραμανλή από την αρχηγία του κόμματος. Έτσι στις 29 Νοεμβρίου 2009, ο Αντώνης Σαμαράς εκλέγεται πρόεδρος της Ν.Δ. και από τότε αρχίζουν τα προβλήματα της παράταξης, αλλά κυριότερα της χώρας.
Στην αρχή υποστηρίζει λανθασμένα ότι το ΠΑΣΟΚ φουσκώνει σκόπιμα το έλλειμμα του 2009 και έτσι σπέρνει τον σπόρο της αμφιβολίας στον πολύ κόσμο. Η θέση του αρχηγού κουβαλάει το βάρος μιας ολόκληρης παράταξης. Ο κόσμος πείθεται. Ακόμα τραβιέται για το θέμα ο Ανδρέας Γεωργίου που ανέλαβε πολύ αργότερα.

Μην παραξενεύεστε. Πολύ πρόσφατα (Σεπτέμβριος 2017), ο Νικήτας Κακλαμάνης, ο οποίος διετέλεσε πρωτοπαλίκαρο του Σαμαρά στην Πολιτική Άνοιξη, έκανε την ακόλουθη δήλωση για το θέμα: «...Παρά τις αφόρητες πιέσεις και τις απαράδεκτες παρεμβάσεις των δανειστών υπέρ του Γεωργίου, οι Έλληνες δικαστές παρέμειναν όρθιοι και πιστοί στον όρκο και στο καθήκον τους. Ο δρόμος ακόμη είναι μακρύς, αλλά η στιγμή που ο ελληνικός λαός θα μάθει "πώς και γιατί μπήκαμε στα μνημόνια" σίγουρα θα έρθει...».

Αξίζει να ξαναδιαβάσετε την τελευταία πρόταση. Με τέτοια «δεξιά» μυαλά δεν είναι τυχαίο που ο κόσμος πίστεψε τον «αριστερό» Τσίπρα. Στο κάτω κάτω, τι διαφορετικό έλεγε αυτός; Ακριβώς τα ίδια.
Έτσι φτάσαμε στη μοιραία εκείνη ημέρα όπου ο Σαμαράς κατάφερε να διχάσει τον Ελληνικό λαό. Ήταν η 8η Μαΐου 2010, όταν ψηφίστηκε στη Βουλή το Πρώτο Μνημόνιο. Υπέρ ψήφισαν 172 από ΠΑΣΟΚ, ΛΑΟΣ και η Ντόρα Μπακογιάννη. Ο Σαμαράς διέγραψε αμέσως την Ντόρα και ο Παπανδρέου διέγραψε 3 που ψήφισαν παρών.

Έτσι η χώρα χωρίστηκε σε «μνημονιακούς» και «αντιμνημονιακούς». Άλλες τρεις χώρες (Ιρλανδία, Πορτογαλία και Κύπρος) υποχρεώθηκαν να υπογράψουν Μνημόνια, αλλά σε καμία άλλη χώρα δεν έγιναν αυτά που έγιναν στην Ελλάδα.

Όταν μια ισχυρή παράταξη όπως η Ν.Δ. ισχυρίζεται ότι το Μνημόνιο δεν είναι απαραίτητο, τότε ο κόσμος πείθεται και αυτό είναι το μεγάλο λάθος που κράτησε τη χώρα για 10 χρόνια στα Μνημόνια, ενώ όλοι οι άλλοι βγήκαν σε ελάχιστα χρόνια. Αλλά τι είναι τα Μνημόνια; Ακόμα και σήμερα συναντώ πολλούς που ισχυρίζονται ότι δεν ήταν απαραίτητα. Τόσο βαθιά έχει ριζώσει αυτή η λανθασμένη αντίληψη. Όταν δεν μπορείς να δανειστείς από τις αγορές, γιατί οι αγορές δεν εμπιστεύονται ότι θα είσαι σε θέση να ξεπληρώσεις το χρέος, τότε καταλήγεις στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και στην Ευρωπαϊκή Ένωση, οι οποίοι σου δίνουν μεν χρήματα για να καλύψεις τις ανάγκες σου, αλλά επιβάλλουν τους όρους τους προκειμένου να εξασφαλίσουν ότι κάποια στιγμή θα ξαναπάρουν πίσω τα λεφτά των δικών τους φορολογουμένων. Έτσι απλά.

Εναλλακτική λύση δεν υπάρχει, διότι η μοναδική άλλη λύση είναι η πτώχευση της χώρας με ασύλληπτες συνέπειες για τον πολύ κόσμο που μακάρι να μην τις ζήσουμε.

Τα υπόλοιπα είναι γνωστά. Είχαμε το Ζάππειο 1 και Ζάππειο 2, όπου ο Σαμαράς παρουσίαζε εναλλακτικές προτάσεις και ισχυριζόταν ότι ο ίδιος δεν πρόκειται να υπογράψει ποτέ Μνημόνιο. Όταν πλέον υποχρεώθηκε να υπογράψει και αυτός ένα ακόμα Μνημόνιο, τότε ουσιαστικά άνοιγε τον δρόμο στον Σύριζα. Αυτή είναι η τιμωρία.

Όταν για χρόνια προσπαθείς να πείσεις τον κόσμο ότι το Μνημόνιο δεν ήταν απαραίτητο και στη συνέχεια υπογράφεις ένα νέο, ταυτόχρονα υπογράφεις και την καταδίκη σου και διασπάς την παράταξη. Ο Καμμένος με 20 βουλευτές φεύγει και ιδρύει τους Αν.Ελ. Ήταν νομοτελειακό ότι ο κόσμος θα έδινε στον Τσίπρα μια ευκαιρία, γιατί ο Τσίπρας δεν διαχειρίστηκε ποτέ στο παρελθόν την εξουσία και έτσι μπορούσε να ισχυρίζεται ότι «αυτός θα βαράει τα νταούλια και οι αγορές θα χορεύουν». Υπάρχει όμως και ένα στοιχείο poetic justice. Ο Τσίπρας κατέκτησε την εξουσία γιατί θεωρήθηκε αμέτοχος και άφθαρτος, ακριβώς για τον ίδιο λόγο που ο Σαμαράς εκλέχθηκε αρχηγός της Ν.Δ. γιατί θεωρήθηκε αμέτοχος από τις προηγούμενες καταστροφικές κυβερνήσεις.

Το 2014 ήταν η απόλυτη καταστροφή για τη Ν.Δ. Όλες οι επιλογές του Σαμαρά έστρωναν τον δρόμο του Τσίπρα. Θυμηθείτε τις Αυτοδιοικητικές Εκλογές. Αντί να στηρίξει τον Σγουρό ουσιαστικά έδωσε τη νίκη στη Δούρου γιατί οι ψηφοφόροι μοιράστηκαν μεταξύ Σγουρού και Κουμουτσάκου. Μετά δε τις Ευρωεκλογές 2014 με τον ανασχηματισμό επέλεξε τους πλέον λαϊκιστές οι οποίοι με τις δηλώσεις και τις πράξεις τους το μόνο που πετύχαιναν ήταν να ενισχύουν τον Σύριζα. Το αποτέλεσμα καταστροφικό. Ενώ στις Ευρωεκλογές 2014 η διαφορά μεταξύ Σύριζα και Ν.Δ. ήταν διαχειρίσιμη 3,9%, στις Εκλογές του Ιανουαρίου 2015 έγινε 8,5%.

Παρά τη συντριπτική ήττα ο Αντώνης Σαμαράς δεν παραιτήθηκε, αλλά έπρεπε να χάσει πανηγυρικά και το Δημοψήφισμα για να παραιτηθεί. Αλλά και στην περίπτωση του Δημοψηφίσματος έκανε λάθος επιλογή. Αντί η Ν.Δ. να μην κατέβει στο Δημοψήφισμα ώστε να είναι αυτόματα άκυρο το αποτέλεσμα (για να είναι έγκυρο απαιτείται συμμετοχή τουλάχιστον το 40% των ψηφοφόρων), είχε τη λανθασμένη εκτίμηση ότι θα κέρδιζε. Μάταια πολλοί αξιόλογοι άνθρωποι προσπάθησαν να τον πείσουν να μην κατέβει. Αυτός είχε τους γνωστούς αυλοκόλακες που τον είχαν πείσει ότι θα κερδίσει.
Ο Αντώνης Σαμαράς έχει μόνο μια θλιβερή πρωτιά. Επί των ημερών του η Ν.Δ. (είτε σαν πρώτο είτε σαν δεύτερο κόμμα) κατέγραψε τα χειρότερα ποσοστά της από την ίδρυσή της: Μάιος 2012 – 18,9%, Ιούνιος 2012 – 29,7% και Ιανουάριος 2015 – 27,8%.

Αν φτάσατε στο σημείο αυτό και διερωτάστε γιατί έγραψα το σημερινό άρθρο, σας χρωστάω μια εξήγηση. Στην επαγγελματική μου δραστηριότητα έμαθα ότι μια ομάδα που τρώγεται δεν πάει πουθενά. Το ίδιο πιστεύω ότι πρέπει να συμβαίνει και στη Ν.Δ. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης κατάφερε μια περιφανή νίκη με 39,9%. Οποιαδήποτε εσωτερική υπονόμευση πρέπει να είναι κατακριτέα.

Η απουσία στην ψηφοφορία για την εκλογή της Προέδρου της Δημοκρατίας έχει το ευεργέτημα της αμφιβολίας. Η απουσία στην ψήφιση της τροπολογίας για το ποδόσφαιρο δεν έχει καμία δικαιολογία, η δε εξήγηση των «κύκλων» έχει ενοχλήσει πολλούς και είναι δείγμα αχαριστίας προς την παράταξη που τον συγχώρεσε και τον τίμησε.

Προσθήκη σχολίου

Βεβαιωθείτε ότι εισάγετε τις (*) απαιτούμενες πληροφορίες, όπου ενδείκνυται. Ο κώδικας HTML δεν επιτρέπεται.

Πολυμέσα

Cookies make it easier for us to provide you with our services. With the usage of our services you permit us to use cookies.
Ok Decline