Είμαι βέβαιος πως αν κάποιος δήλωνε στην παρέα «κβαντικός δημοσιογράφος» θα τον έπαιρναν στο ψιλό. Και δικαίως.

Το ίδιο θα έκαναν για έναν υποτιθέμενο «κβαντικό πολιτικό» ή «κβαντικό οπωροπώλη».

Πριν από δύο χρόνια είχα ανακαλύψει εντυπωσιασμένος μια «κβαντική παιδίατρο» της «ολιστικής επιστήμης».

Δεν έκανα καμία ιδιαίτερη έρευνα. Απλώς διάβασα το βιογραφικό της.

Και επεσήμανα εδώ το γεγονός. Ξέρετε τι με εντυπωσίασε περισσότερο; Οι αντιδράσεις. Οχι εναντίον της αυτοαποκαλούμενης «κβαντικής παιδιάτρου» αλλά εναντίον της επισήμανσης.

Ενας ολόκληρος κόσμος εύπιστων ή απλώς άσχετων θεώρησε ότι η δημοσιοποίηση μιας ανυπόστατης βιογραφικής αναφοράς συνιστούσε περίπου ανοσιούργημα, βλασφημία ή τουλάχιστον ίντριγκα.

Για να απαξιωθεί μια κυρία που δεν την ξέραμε και χθες αλλά δραστηριοποιούνταν κάπου μεταξύ πένθους, ακτιβισμού, καταγγελίας και Προεδρίας της Δημοκρατίας.

Ενδεχομένως πολλοί άμοιροι να πίστεψαν ότι «κάτι καινούργιο γεννιέται». Και δεν εννοούσαν φυσικά την «κβαντική ιατρική».

Για μήνες πολιτικοί, ειδήμονες, απίθανοι «εμπειρογνώμονες» και αδιανόητοι δημοσιογράφοι διακινούσαν δακρύβρεχτες ιστορίες και τερατώδεις παπάτζες για «παράνομα φορτία», χαμένα βαγόνια, χαμένους νεκρούς σε ένα σιδηροδρομικό δυστύχημα, ξυλόλια, «δολοφόνους» κι άλλα χειρότερα.

Με πρόσχημα ένα δραματικό γεγονός που μας είχε συγκλονίσει όλους. Και του οποίου οι τραγικές συνθήκες ήταν απολύτως γνωστές από την πρώτη στιγμή. Τις είχε αναλάβει η Δικαιοσύνη.

Περιττός ο παροξυσμός, λοιπόν. Πάνω σε αυτόν όμως στήθηκε ένα εμπόριο. Πολιτικό, προσωπικό, επικοινωνιακό, συγκινησιακό, νομικό, δημοσιογραφικό... Δώσε και μένα, μπάρμπα!

Φυσικά η αλήθεια τελικά δεν κρύβεται. Είτε έτσι, είτε αλλιώς, η υπόθεση οδηγήθηκε στο μόνο μέρος που προβλέπει μια συντεταγμένη πολιτεία. Στη Δικαιοσύνη.

Τη συνέχεια θα τη δούμε, δεν προεξοφλώ τίποτα.

Επιστρέφω όμως στο βασικό. Ο Αϊνστάιν έλεγε ότι «μόνο το σύμπαν και η βλακεία είναι απέραντα και για το σύμπαν δεν είμαι τόσο βέβαιος».

Αλλά το εμπόριο της βλακείας; Αυτό δεν έχει κάποιο όριο; Κάποιο μέτρο; Κάποιους κανόνες;

Κουράστηκα να παρακολουθώ ανεκδιήγητες τηλεπερσόνες να δηλώνουν δακρυσμένες ή οργισμένες ότι «δεν έχω οξυγόνο». Και να περιπλανώνται σε περίπλοκους συλλογισμούς που ούτε καταλάβαιναν.

Φυσικά, δημοκρατία έχουμε. Και δεν φιμώνουμε κανέναν.

Ισως η ντροπή θα έπρεπε να αποτελεί επαρκή ανασταλτικό παράγοντα για να περιορίσει κάπως το παζάρι. Αλλά ποιος την έχασε για να τη βρουν οι παπατζήδες;

Διότι μπορεί τελικά να μην υπάρχει «κβαντική ιατρική», μπορεί να μην εφηύραμε ούτε την «κβαντική δημοσιογραφία», αλλά δεν είμαι βέβαιος ότι μπορούν όλοι να έχουν ήσυχη τη συνείδησή τους.

Ξέρετε όμως κάτι; Δεν πειράζει.

Απλώς αποδείχτηκε για άλλη μια φορά πόσο δίκιο είχε ο Αϊνστάιν.