Deutschland uber alles του Δημήτρη Ψυχογιού. /ΤΑ ΝΕΑ 22.9.2026/.
Δεν καταλαβαίνω ούτε τη μεγάλη αγωνία για τυχόν νίκη της Γερμανικής Ακροδεξιάς ούτε γιατί πρέπει ο Φρειδερίκος Μερτς να παραιτηθεί επειδή το AfD κερδίζει διάφορες περιφερειακές εκλογές. Από όσο ξέρω, το χειρότερο που έχει πει το AfD –ως κόμμα της Ανατολικής Γερμανίας ουσιαστικά– για τους Δυτικογερμανούς είναι ότι «αυτοί είναι Αμερικανοί που απλώς μιλούν γερμανικά». Εδώ έχουμε ακούσει για Χίτες, προδότες, γερμανοτσολιάδες και την υπόδειξη «στα τέσσερα εσείς, στα τέσσερα» την εποχή που η Ανόητη Αμετανόητη Αριστερά –με τη μορφή του ΣΥΡΙΖΑ τότε– και η Άκρα Δεξιά βρέθηκαν να συγκυβερνούν τη χώρα.
Ούτε οι σωστοί δεξιοί είναι ευχαριστημένοι από τον Μερτς και τη Γερμανία• ο καγκελάριος είπε κάτι ανήκουστο την περασμένη εβδομάδα: «η επαναμετανάστευση είναι συνώνυμο της εθνοκάθαρσης, με βάση την καταγωγή και το χρώμα του δέρματος». Δηλαδή, πρόκειται για woke τύπο –που θα έλεγαν και οι κυβερνώντες κκ Βορίδης, Γεωργιάδης, Πλεύρης– που φορά τη δορά του δεξιού.
Σε ό,τι αφορά το ναζιστικό παρελθόν, από το AfD έχουν πει ότι «τα δώδεκα χρόνια της κυριαρχίας του ναζιστικού κόμματος δεν είναι στην ιστορία της Γερμανίας παρά μια κουτσουλιά πουλιού». Το να κρίνεις εκείνα τα χρόνια σαν βρωμιά, μικρή έστω, το βρίσκω καλύτερο από το να θεωρούνται ένδοξα τα 10 χρόνια της κατοχής και του εμφύλιου τόσο Δεξιά όσο και Αριστερά – για διαφορετικούς λόγους βέβαια αλλά λόγω ίδιας νοοτροπίας, αρχών και αξιών.
Το μεγάλο κακό που εγώ βλέπω με τους Γερμανούς είναι ότι ο ΟΤΕ –η ελληνική θυγατρική της Deutsche Telekom– χρεώνει τους Έλληνες πελάτες της ακριβότερα από όσο χρεώνει η μητρική τους πολύ πλουσιότερους πελάτες στην έδρα της, προσφέροντάς τους μάλιστα εκεί πολύ καλύτερες υπηρεσίες. Δεν πρωτοτυπεί, έτσι ακριβώς μεταχειρίζεται και η Vodafone τους ιθαγενείς Έλληνες, σε σχέση με τους πελάτες της στη Βρετανία.
Η Nova είναι άπατρις: όποιος καταλάβει τη μεγάλη επενδυτική ευκαιρία να πουλάει στην ακριβότερη τιμή της Ένωσης τις χειρότερες υπηρεσίες, την αγοράζει, κάνει τα ίδια με τις δύο άλλες και μετά την πουλάει ακριβότερα, να βγάλουν και άλλοι εύκολο χρήμα.
Άρα, επειδή δεν βλέπω να μας συμφέρει ούτε πολιτικά (κινδυνεύουμε περισσότερο από τους Γερμανούς) ούτε οικονομικά (εδώ κοστίζουν όλα ακριβότερα από όσο στη Γερμανία, λένε οι Ενωσιακές στατιστικές) δεν βλέπω λόγο να έχουν οι πολιτικοί μας χωριστό δικό τους κράτος στην Ευρωπαϊκή Ένωση.
Νομίζω πρέπει να θέσουμε ως νέο εθνικό στόχο να γίνουμε το 17ο λάντερ της Ομοσπονδιακής Γερμανίας. Θα είμαστε το φτωχότερο αλλά το 4ο πολυπληθέστερο. Περιζήτητοι και φτηνοί δηλαδή• θα μας κάνουν τα γερμανικά κόμματα όλα τα χατίρια.
Φρίντριχ Μερτς: Φόβοι- του Μιχάλη Τσιντσίνη/ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 22.9.2026/
To Μεκλεμβούργο – Δυτική Πομερανία δεν είναι και τόσο μακριά. Ενας στους τρεις ψηφοφόρους απάντησε ότι το σημαντικότερο πρόβλημα που αντιμετωπίζει είναι η ακρίβεια και οι χαμηλοί μισθοί. Το δεύτερο πιο σημαντικό είναι η εκπαίδευση. Αντίστοιχα, στο Βερολίνο το 52% απάντησε ότι το πιο σημαντικό πρόβλημά του είναι το κόστος της στέγης. Σε αμφότερες τις κάλπες της Κυριακής, οι Γερμανοί προσήλθαν με προβλήματα πάρα πολύ οικεία σε όλους τους Ευρωπαίους.
Η AfD ήρθε πρώτη πριν από δύο εβδομάδες στη Σαξονία – Ανχαλτ, που είναι το κρατίδιο με τον πιο γερασμένο πληθυσμό στη Γερμανία. Το Μεκλεμβούργο – Δυτική Πομερανία, όπου η AfD κατέγραψε τη δεύτερη πρωτιά της μέσα σε λίγες ημέρες, είναι το δεύτερο πιο γερασμένο κρατίδιο. Μόνο στους άνω των 70 δεν ήταν πρώτη. Οι συνταξιούχοι ψηφίζουν υπέρ της διατήρησης του συστήματος. Οι περισσότεροι εργαζόμενοι υπέρ της ανατροπής του.
Ο καγκελάριος Μερτς ομολόγησε την «καταστροφή». Για πρώτη φορά στην Ιστορία του το κόμμα του δεν κατάφερε να περάσει το εκλογικό όριο και να μπει στην τοπική Βουλή. Ομως, το συμπέρασμά του από την καταστροφή ήταν ότι πρέπει να συνεχίσει με μεγαλύτερη αποφασιστικότητα και πυγμή στον ίδιο δρόμο – στον δρόμο των «μεταρρυθμίσεων». Πήραμε το μήνυμα. Συνεχίζουμε όπως πριν.
Σχηματίζεται έτσι ένα μάλλον γνώριμο σκηνικό: οι νέοι ψηφοφόροι κρίνουν ότι το σύστημα τους προδίδει. Κάνουν τις πολιτικές επιλογές τους μέσα σε ένα περιβάλλον παρακμής του μέλλοντος. Δεν έχουν πολλά να προσδοκούν από την εργασία τους, αφού και όταν αμείβονται με τον μέσο μισθό, δυσκολεύονται να εξασφαλίσουν ακόμη και τα στοιχειώδη, όπως η στέγη.
Γερασμένες κοινωνίες, όπου η εργασία έχει χάσει την αξία της.
Η ιδέα μιας «σταδιοδρομίας», ενός βιωτικού σχεδίου προσωπικής προόδου, έχει χάσει την υλική και ηθική αξία της. Η μόνη ψήφος που μοιάζει να έχει νόημα είναι αυτή της τιμωρίας του συστήματος, που φαντάζει το ίδιο αμεταρρύθμιστο. Που καταστρέφεται το βράδυ και υπόσχεται ότι το επόμενο πρωί θα συνεχίσει στον ίδιο δρόμο με τα ίδια πρόσωπα.
Ο βραχύς ορίζοντας προσδοκιών δεν οδηγεί –όπως ίσως θα περίμενε κανείς– στην παραίτηση και στην αποχή. Στις κρατιδιακές εκλογές της Κυριακής η συμμετοχή έφτασε στο 78%. Εξήντα επτά χιλιάδες ψηφοφόροι που δεν είχαν ψηφίσει στις προηγούμενες εκλογές, σηκώθηκαν από τον καναπέ για να ψηφίσουν την AfD.
Ο ίδιος «φόβος» εκφράζεται, παρασκηνιακά, και στην Αθήνα: οι πιο σκληρές από τις αντισυστημικές φωνές μπορεί, λέει, να φέρουν στην κάλπη νέους ψηφοφόρους που, διαφορετικά, θα έμεναν σπίτι. Μπορεί να αυξήσουν τη συμμετοχή, συρρικνώνοντας έτσι το μερίδιο των συστημικών κομμάτων και δυσκολεύοντας την κυρίαρχη δύναμη να πλησιάσει την αυτοδυναμία. Η συμμετοχή αντιμετωπίζεται σαν απειλή αποσταθεροποίησης.
Η δημοκρατία φοβάται τους ψηφοφόρους της.
Μιχάλης Τσιντσίνης