Η Άλκηστις Πρωτοψάλτη στη σκηνή του Μόντρεαλ, σε μια συγκινητική βραδιά που αφιερώθηκε στην ελληνική ομογένεια.

Μια συναυλία ορόσημο και μια ζωή αφιερωμένη στην τέχνη.

Μια από τις πιο συγκινητικές στιγμές της καριέρας της έζησε η Άλκηστις Πρωτοψάλτη στο Μόντρεαλ, όπου εμφανίστηκε μπροστά σε μια κατάμεστη αίθουσα Ελλήνων της διασποράς. Η μεγάλη ερμηνεύτρια μίλησε για την εμπειρία, τη σχέση της με την ομογένεια, αλλά και τη συνεχή δημιουργική της πορεία, που παραμένει αμείωτη εδώ και πέντε δεκαετίες.
«Η αγάπη που πήρα στο Μόντρεαλ ήταν σαν ωστικό κύμα», είπε συγκινημένη. «Κάθε φορά που συναντώ την ομογένεια, νιώθω ότι συναντώ οικογένεια. Είναι μια αγάπη που δεν περιγράφεται, δεν μετριέται, την κουβαλάς μέσα σου».

Η στιγμή που έκλεψε τις εντυπώσεις ήταν η εμφάνιση των παιδιών του Σωκράτης - Δημοσθένης, τα οποία τραγούδησαν μαζί της. «Εκεί, μέσα σε μια ξένη χώρα, είδα το μέλλον της ελληνικής γλώσσας. Τα παιδιά τραγούδησαν ελληνικά με ψυχή και πάθος. Αυτό με άγγιξε βαθιά», τόνισε. Μετά τη συναυλία, πλησίασαν την καλλιτέχνιδα έφηβοι που της είπαν ότι μεγάλωσαν με τα τραγούδια της. «Με άφησαν άφωνη. Να ακούς από παιδιά τρίτης γενιάς ότι η φωνή σου τα συνόδευε από τα πέντε τους χρόνια είναι κάτι που δεν συνηθίζεται».

Για την Πρωτοψάλτη, η ομογένεια δεν αποτελεί απλώς κοινό συναυλιών, αλλά κομβικό κομμάτι του ελληνισμού. «Οι Έλληνες του εξωτερικού κρατούν τη φλόγα αναμμένη. Είναι πατρίδα που ταξιδεύει. Και πρέπει να τους στηρίζουμε περισσότερο».

Η καλλιτέχνιδα βρίσκεται σε μια έντονη δημιουργική στιγμή. Με δύο sold out εμφανίσεις στη Θεσσαλονίκη, με συμμετοχή στην παράσταση «Η Ζωή» για τον Νίκο Ξυλούρη και με νέες συναυλίες σε Νέα Υόρκη και Βοστώνη μαζί με τον Στέφανο Κορκολή, συνεχίζει να εξελίσσεται. Ανοιχτό αφήνει και το ενδεχόμενο εμφάνισης στη Φλόριντα.
Με έντονο συναισθηματισμό μιλά για τα παιδικά της χρόνια στην Αλεξάνδρεια. «Στο σπίτι μας υπήρχε πάντα μουσική.

Ο πατέρας έπαιζε πιάνο, η μητέρα τραγουδούσε – καλύτερα από μένα», λέει γελώντας. Ο ξεριζωμός από την Αίγυπτο σημάδεψε την οικογένεια αλλά και την ίδια: «Ο ξεριζωμός είναι σαν να σου τραβούν το χαλί κάτω από τα πόδια. Σε μαθαίνει να μη φοβάσαι τη νέα αρχή».
Η πρώτη επαφή με τη δισκογραφία ήρθε σχεδόν τυχαία με τον Δήμο Μούτση, ενώ η μητέρα της αρχικά δυσκολεύτηκε να αποδεχτεί την επιλογή της να γίνει τραγουδίστρια. «Τελικά, η ζωή σού δείχνει τον δρόμο. Και εγώ τον ακολούθησα με όλη μου την ψυχή».

Οι συνεργασίες της με τους Ανδριόπουλο, Σπανό, Νικολακοπούλου, Κραουνάκη και πολλούς άλλους θεωρούνται σταθμοί για το ελληνικό τραγούδι. Η ίδια όμως επιμένει: «Δεν ήμουν τυχερή, ήμουν επιλεκτική. Δούλευα πάντα με αφοσίωση και πειθαρχία».

Αν έπρεπε να ξεχωρίσει ένα τραγούδι από την πορεία της, αυτό θα ήταν το «Είμαστε ακόμα ζωντανοί». «Το τραγούδι, από τη στιγμή που φεύγει από τα χέρια σου, δεν είναι πια δικό σου. Ανήκει στον κόσμο. Και αυτό είναι το μεγαλύτερο δώρο».

Κλείνοντας, η Άλκηστις Πρωτοψάλτη επανήλθε στο θέμα που την αγγίζει περισσότερο όταν βρίσκεται στο εξωτερικό: «Η ομογένεια είναι η μεγάλη μου αγκαλιά. Είναι Ελλάδα που συνεχίζει να χτυπά δυνατά, όπου κι αν βρίσκεται. Και κάθε φορά που τους συναντώ, παίρνω δύναμη για να συνεχίσω».