Η Αθήνα φαίνεται ότι έχει μπερδέψει την αξία των εξοπλισμών με την αξία της διπλωματίας. Η εβδομάδα που πέρασε τα είχε όλα και ήταν αρκούντως ενδεικτική της συνολικής κατάστασης της χώρας, η εικόνα της οποίας είναι διαρκώς φθίνουσα και μάλιστα σε όλους σχεδόν τους τομείς.
Το ότι η χώρα δεν διαθέτει ηγέτη αντιπολίτευσης είναι γνωστό και δεν χρήζει ανάλυσης. Συνιστά άλλωστε τον κυριότερο λόγο για τον οποίον δεν αμφισβητείται από το εκλογικό σώμα ο Μητσοτάκης, παρά το γεγονός ότι η δυσαρέσκεια των πολιτών είναι σταθερά παρούσα. Ομως, τα τελευταία γεγονότα, εσωτερικά και εξωτερικά, θέτουν πιο επιτακτικά από ποτέ το ερώτημα: μήπως δεν υπάρχει ούτε πρωθυπουργός;
Στο θέμα του σκανδάλου των αγροτικών επιδοτήσεων μέσω του ΟΠΕΚΕΠΕ, η κυβέρνηση τα θαλάσσωσε. Ωστόσο, αυτό που αποκαλύπτεται είναι ένα παιχνίδι πολύ παλιό: η πολιτική ως δίκτυο πελατειακών σχέσεων.
Ο Τσίπρας, δεν έχει ακόμη πει τη δική του πλήρη εκδοχή για το τι προηγήθηκε και το τι ακολούθησε της 5ης Ιουλίου. Κι έτσι, όσο περνούν τα χρόνια, οι αφηγήσεις αντί να περιορίζονται πληθαίνουν.
Στα ταραγμένα χρόνια της χρεοκοπίας, ένας σπουδαίος αμερικανός οικονομολόγος, που έπαιζε, για κάποιο διάστημα, κι έναν ρόλο συμβούλου των ελληνικών κυβερνήσεων, σε ένα πέρασμά του από την Αθήνα, βολιδοσκοπούσε μια μικρή παρέα συνομιλητών.
Το ΣτΕ στην ουσία ακολούθησε στο ζήτημα αυτό, χωρίς ικανά επιχειρήματα, τη θέση της πολιτικής εξουσίας. Αντίβαρο στην εξουσία αυτή δεν υπήρξε, ενώ μπορούσε και έπρεπε να προέλθει τουλάχιστον από τη δικαστική εξουσία. Αυτή είναι, μεταξύ άλλων, η αποστολή της, όταν βέβαια υπάρχουν λόγοι προς τούτο.
Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής θα μείνει στην ιστορία γιατί μας έβαλε στην Ε.Ε. και γιατί περάσαμε αναίμακτα από τη δικτατορία στη δημοκρατία και μάλιστα με αλλαγή πολιτεύματος.
Δεν ξέρω αν φταίει που μεγαλώνουμε... αλλά μου φαίνεται δύσκολο να πιστέψω ότι έχουν περάσει δέκα χρόνια από εκείνο το δραματικό καλοκαίρι του 2015.
Δεν έχω κανένα πρόβλημα να δεχτώ πως το χρήμα δεν φέρνει την ευτυχία. Αυτός όμως δεν είναι λόγος για να κυκλοφορούμε απένταροι.