Παρόλο που παίζει να μην έχω δει την ταινία του Μίκλος Γιάντσο, ο τίτλος «Ιδιωτικά βίτσια, δημόσιες αρετές» με έχει βγάλει αρκετές φορές από δημοσιογραφικές αμηχανίες.
Καθένας θα έπρεπε να κρατάει ανελλιπώς ημερολόγιο. Διαβάζοντάς το από μία χρονική απόσταση, θα έπαιζε χάντρα – χάντρα το κομπολόι της ζωής του.
Το βιβλίο του Αλέξη Τσίπρα είναι φλύαρα πολυσέλιδο, η πλοκή και η διάταξη της ύλης είναι μπερδεμένες, οι χαρακτήρες αμφιλεγόμενοι και συγκεχυμένοι. Ποτέ δεν ξέρεις αν έχεις να κάνεις με παντελώς ανίδεους ή με εντελώς ηλίθιους.
«Το παρελθόν είναι μια ξένη χώρα. Τα κάνουν όλα διαφορετικά εκεί». Η λογοτεχνική φράση είναι γοητευτική. Ισχύει, όμως, και για το τόσο πρόσφατο παρελθόν, για όσα έγιναν πριν από δέκα μόλις χρόνια;
Το θρίλερ της Ουκρανίας συνεχίζεται και κανείς μας δεν μπορεί να προβλέψει πότε και πώς θα τελειώσει.
Οποτε και όπως και αν κλείσει ο κύκλος του αίματος, η Ουκρανία δεν θα είναι αυτή που ήταν σε μια ήπειρο που δεν είναι αυτή που ήταν.
Υπάρχουν βιβλία, που λειτουργούν σαν καθρέφτες μιας ολόκληρης εποχής. Κι η «Ιθάκη» του Αλέξη Τσίπρα ανήκει σε αυτή την κατηγορία. Μπορεί να ιδωθεί ως το αποτύπωμα μιας γενιάς στη συλλογική μας μνήμη.
Εφυγε από τη ζωή ο κορυφαίος γλύπτης Ευάγγελος Μουστάκας σε ηλικία 95 χρονών, o οποίος είχε φιλοτεχνήσει, μεταξύ άλλων, το άγαλμα του Μεγάλου Αλεξάνδρου και το μνημείο της Εθνικής Αντίστασης στην Παραλία της Θεσσαλονίκης.
Για πρώτη φορά ύστερα από 320 χρόνια αντήχησαν οι δύο «Σακόν» τις οποίες φαίνεται να συνέθεσε ο Γιόχαν Σεμπάστιαν Μπαχ στα 18 του χρόνια και τις οποίες ανακάλυψε και ταύτισε πρόσφατα ο Πέτερ Βόλνι, διευθυντής του Αρχείου Μπαχ της Λειψίας.