«Το μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη δημιουργήθηκε στις αρχές της δεκαετίας του 1930, απόηχος πολλών άλλων τέτοιων μνημείων ανά την Ευρώπη, που τότε δεν είχε καλά καλά συνέλθει από τη φρίκη του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, όπου θυσιάστηκε το άνθος της νεολαίας της.
Μνημείο είναι ολόκληρος ο χώρος, η μεγάλη αυτή πλατεία που ολόγυρά της αναφέρονται χαραγμένα τα ονόματα ενδόξων μαχών μέχρι και των δύο Βαλκανικών Πολέμων. Για μένα, που έζησα το 1940 σε ηλικία δώδεκα ετών, η πλατεία δεν έπαψε να αντηχεί από τη φωνή της Βέμπο προς τα «Παιδιά, της Ελλάδος παιδιά, που σκληρά πολεμάτε, πάνω στα βουνά...». Αυτά τα παιδιά τα έβλεπα καθημερινά στο Αρεταίειο, που φυσικά είχε μετατραπεί σε στρατιωτικό νοσοκομείο, όπου με έπαιρνε μια μεγαλύτερη ξαδέλφη μου, η οποία υπηρετούσε εκεί ως εθελόντρια αδελφή νοσοκόμος. Δουλειά μου ήταν να κάνω παρέα στους τραυματίες, να τους κάνω μικροθελήματα και να τους γράφω τις επιστολές τους, είτε επειδή ήταν αναλφάβητοι είτε επειδή είχαν χάσει τη χρήση των χεριών τους από κρυοπαγήματα.
Το μνημείο του Αγνωστου Στρατιώτη είναι, επομένως, για μένα γεμάτο πρόσωπα νέων, κατάκοιτων, σημαδεμένων από τον πόνο και τον ακρωτηριασμό. Και αντηχεί, ακόμη και σήμερα, από τη διαχρονική φωνή της Βέμπο προς τον Ελληνα στρατιώτη. Ολων των πολέμων, του παρελθόντος και του μέλλοντος. Ο σεβασμός του χώρου αποτελεί φόρο τιμής που οφείλει ο κάθε Ελληνας πολίτης και υπόσχεση υποταγής του στις ανάγκες της πατρίδος σε καιρό πολέμου.
Σέβομαι βαθύτατα τον πόνο των γονέων που έχουν χάσει παιδί σε δυστύχημα ή από αρρώστια. Αλλά αρνούμαι να παραμελήσω εξ αυτού την τιμή που οφείλω στον Αγνωστο Στρατιώτη και στην Ιστορία μας. Η επιλογή να εκδηλωθούν τέτοιας κατηγορίας διαμαρτυρίες απάνω στον χώρο αυτόν, γιατί ήταν αναγκαία; Ολόκληρη η πλατεία Συντάγματος βρίσκεται εκεί δίπλα, απολύτως κεντρική και μεγάλη. Στη διάθεσή τους.
Τα νεκροταφεία είναι, παντού στον κόσμο και σε όλες τις θρησκείες, μέρη ήσυχα και όμορφα, περιποιημένα και τακτικά. Κανείς δεν διανοήθηκε να πάει να γράψει ονόματα και συνθήματα στους διαδρόμους ανάμεσα σε τάφους, να κολλήσει αναμμένα κεράκια εδώ κι εκεί, ή να καθίσει καταγής και να διαδηλώνει την απόφασή του να μη φάει, αν πρώτα δεν γίνει αυτό που ζητά η σπαραγμένη καρδιά του. Ολα αυτά μπορεί να τα κάμει, σε όποιον δημόσιο χώρο επιλέξει, αλλά ποτέ, μα ποτέ, σε έναν από εκείνους που είναι ήδη αφιερωμένοι σε κάτι πολύ ανώτερο, όπως είναι το μνημείο του Αγνωστου Στρατιώτη.
Η επιλογή αυτού του ιερού τόπου προδίδει ανασφάλεια; Επελέγη με την ιδέα πως η διαμαρτυρία θα κερδίσει κάτι από τον χώρο όπου γίνεται; Αν ήταν αυτό, σε μένα τουλάχιστον προκάλεσε τα αντίθετα αισθήματα – ενόχληση για την καταπάτηση χώρου ήδη αφιερωμένου αλλού, και καχυποψία.
Ο σεβασμός του χώρου αποτελεί φόρο τιμής που οφείλει ο κάθε Ελληνας πολίτης και υπόσχεση υποταγής του στις ανάγκες της πατρίδος σε καιρό πολέμου.
Και η ασχήμια της εικόνας που προβάλλεται μου πολλαπλασιάζει αυτά τα αρνητικά αισθήματα. Ο Παλαμάς, θρηνώντας την απώλεια του μικρού παιδιού του, έγραψε:
«Αφκιαστο κι αστόλιστο του Χάρου δε σε δίνω. Στάσου με τ' ανθόνερο την όψη σου να πλύνω...». Αρχαιότατη παράδοση είναι η περιποίηση του νεκρού πριν από την ταφή, και κυρίαρχη παντού ανά τον κόσμο. Εδώ όμως, στο δάπεδο του μνημείου του Αγνωστου Στρατιώτη, τα ονόματα των νεκρών από ένα σιδηροδρομικό δυστύχημα γράφηκαν όπως όπως και αφέθηκαν εκεί να τα ποδοπατάει κάθε άσχετος, είτε ξέρει περί τίνος πρόκειται είτε όχι, είτε πιστεύει σε επιστήμονες είτε σε αποδέκτες επιστολών του Ιησού, είτε προσέρχεται ένας ένας είτε κατά ομάδες, που φωνάζουν ότι δεν έχουν οξυγόνο.
Είμαι ον λογοκρατούμενο. Και επιπλέον έχω ζήσει και γνωρίσει λογής λογής καταστάσεις και έχω μελετήσει κάμποσα, τόσα χρόνια που με έχει ξεχάσει εδώ ο Θεός – ψεύτικες κηδείες «αγωνιστών», ψεύτικες επιθέσεις εναντίον πρεσβειών και πλήθος άλλα ψεύτικα. Ετσι έχω μάθει να γυρεύω παντού μια λογική εξήγηση, και στην περίπτωση αυτή δεν βρίσκω το γιατί ορισμένοι γονείς –μια μικρή μόνο μερίδα από τις δύο τουλάχιστον εκατοντάδες συγγενείς των νέων που σκοτώθηκαν μέσα στο τρένο στα Τέμπη– χρειάστηκαν πάνω από δύο χρόνια για να καταλάβουν ότι θέλουν να γίνει εκταφή και νεκροψία των παιδιών τους.
Τέλος, διερωτώμαι αν δεν θα έπρεπε να ρίξει πλέον μια ματιά κατά τον Αγνωστο ο κ. υπουργός Εθνικής Αμύνης. Το θέαμα ευτελίζει την ίδια την ιδέα του χρέους προς την Πατρίδα, φθείρει στην ψυχή κάθε στρατεύσιμου νέου τις αξίες της τιμής και εξ αυτού εμπίπτει στις αρμοδιότητές του.
*Η κ. Αθηνά Κακούρη είναι συγγραφέας.
Mνημείο Άγνωστου Στρατιώτη: Η τεράστια διαφορά σε Γαλλία- Ελλάδα: Η κατάντια του Μνημείου στο Σύνταγμα σε «οίκο εμπορίου» και η απέλαση του ασεβούς μετανάστη στο Παρίσι.
Γράφτηκε από τον NonPaperNews
Πέμπτη, 07 Αυγούστου 2025
Ένα αυστηρό και αιχμηρό άρθρο εθνικής ευαισθησίας του Σάκη Μουμτζή χθες στην ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ. .Αφαιρούν την άδεια παραμονής από τον 47χρονο που άναψε τσιγάρο στο Μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη στο Παρίσι.
Είναι ήδη γνωστός στις αστυνομικές και δικαστικές υπηρεσίες - Ο ίδιος παραδέχτηκε την πράξη του
Ο 47χρονος Μαροκινός, που άναψε το τσιγάρο του από τη φλόγα του μνημείου του Αγνώστου Στρατιώτη και μέχρι σήμερα διέμενε νομίμως στη Γαλλία με άδεια παραμονής έως τον Οκτώβριο του 2025 τέθηκε υπό κράτηση. Όπως ανακοίνωσε το γαλλικό υπουργείο Εσωτερικών, θα του αφαιρέσει την άδεια παραμονής.
Το περιστατικό έλαβε χώρα τη Δευτέρα το βράδυ, κάτω από την Αψίδα του Θριάμβου στο Παρίσι, όταν ο άνδρας πλησίασε τη φλόγα, γονάτισε και άναψε τσιγάρο. Όλα καταγράφηκαν σε βίντεο από τουρίστρια από τη Λετονία, η οποία ανάρτησε το υλικό στο TikTok. Το στιγμιότυπο έκανε γρήγορα τον γύρο των μέσων κοινωνικής δικτύωσης προκαλώντας έντονες αντιδράσεις.
Η μαρτυρία της τουρίστριας, που μίλησε στην εφημερίδα Le Figaro, ανέφερε ότι ο άνδρας δεν έμοιαζε να βρίσκεται υπό την επήρεια αλκοόλ ή ναρκωτικών, αλλά φαινόταν «απόλυτα συνειδητοποιημένος και περήφανος για την πράξη του».
Σύμφωνα με τις Αρχές, ο 47χρονος είναι ήδη γνωστός στις αστυνομικές και δικαστικές υπηρεσίες. Ο ίδιος παραδέχτηκε την ενέργειά του.
Ο υπουργός Εσωτερικών έγραψε στην πλατφόρμα Χ: «Αυτή η πράξη, ανάξια και αξιοθρήνητη, προσβάλλει τη μνήμη όσων έπεσαν για τη Γαλλία».
Το μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη βρίσκεται κάτω από την Αψίδα του Θριάμβου από τις 11 Νοεμβρίου 1920, στη μνήμη των στρατιωτών που έχασαν τη ζωή τους για τη Γαλλία κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Αλλο Παρίσι και άλλο Αθήνα
Διαβάζω ότι προκάλεσε αγανάκτηση στη Γαλλία η εικόνα ενός άνδρα να ανάβει το τσιγάρο του από τη φλόγα που καίει στον τάφο του Αγνώστου Στρατιώτη, κάτω από την Αψίδα του Θριάμβου. «Αυτό είναι προσβολή για τους νεκρούς μας, για την Ιστορία μας και για το έθνος μας», δήλωσε η υπουργός Βετεράνων και Μνημείων Πατρισιά Μιραλές. Πρώτα πρώτα μαθαίνουμε ότι η Γαλλία έχει υπουργείο με αντικείμενο τη διαφύλαξη της ιστορικής μνήμης για τους αγώνες του έθνους. Ισως θα έπρεπε και οι δικοί μας πολιτικοί να σκεφτούν την ίδρυση ενός, έστω, υφυπουργείου με παρόμοιο αντικείμενο. Τα στρατιωτικά νεκροταφεία, κυρίως της περιφέρειας, ρημάζουν.
Στην Αθήνα η εικόνα που παρουσιάζει ο χώρος μπροστά από το Μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτη είναι άθλια. Το κακό δεν ξεκίνησε τώρα. Θυμάμαι στην εποχή της αντιμνημονιακής παραζάλης έναν ευτραφή συνδικαλιστή να καπνίζει το τσιγάρο του έχοντας το ένα πόδι του επί του Μνημείου. Σκηνή ντροπής, που δεν προβλημάτισε. Σήμερα, αμέσως μετά τις μεγάλες συγκεντρώσεις για την τραγωδία των Τεμπών, κάποιοι θεώρησαν σκόπιμο να γράψουν με σπρέι τα ονόματα των θυμάτων στον χώρο μπροστά από το Μνημείο. Προφανώς έκριναν πως με αυτόν τον τρόπο τιμούν τη μνήμη τους. Ομως οι 57 νεκροί έχασαν τη ζωή τους σε ένα τραγικό σιδηροδρομικό δυστύχημα και όχι σε κάποια πολεμική αναμέτρηση. Δεν έπεσαν υπέρ πατρίδος.
Η εικόνα που παρουσιάζει ο χώρος μπροστά από το Μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτη είναι άθλια και τον πολίτη ουδόλως ενδιαφέρει ποιος είναι ο υπεύθυνος για την τάξη και την καθαριότητα σ' αυτή την πολύ συγκεκριμένη, ευαίσθητη περιοχή.
Βλέποντας πως ουδείς αρμόδιος υπερασπίζεται την ιερότητα του χώρου, λίγο αργότερα, έσπευσαν να απλώσουν την «αντισιωνιστική» πραμάτεια τους και κάτι περιθωριακοί τύποι, οι οποίοι μάλιστα φρόντισαν να τοποθετήσουν εκεί και ένα μικρό ντουλάπι για τις ανάγκες τους. Αυτοί, έχοντας παρέα την παλαιστινιακή σημαία, κάθονται οκλαδόν περιτριγυρισμένοι από πολλά πλαστικά μπουκαλάκια με νερό. Αυτή είναι η εικόνα του χώρου μπροστά από το Μνημείο του Αγνωστου Στρατιώτη.
Τον πολίτη ουδόλως ενδιαφέρει ποιος είναι ο υπεύθυνος για την τάξη και την καθαριότητα σ' αυτή την πολύ συγκεκριμένη, ευαίσθητη περιοχή της πρωτεύουσας. Είναι τραυματική η εμπειρία της αναζήτησης υπευθύνων διότι μοιραία μπλέκεσαι στις συναρμοδιότητες και τις συνυπευθυνότητες, κάτι που οδηγεί στην αδυναμία καταλογισμού. Θα είναι ταπεινωτικό αν τελικά υπεύθυνος για τον χώρο μπροστά από το Μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτη είναι ο εκάστοτε αντιδήμαρχος καθαριότητας του Δήμου Αθηναίων.
Τέλος πάντων, κάποιος, δεν ξέρω ποιος, ας φροντίσει αυτός ο χώρος να αποκτήσει την πρέπουσα εικόνα. Η κυβέρνηση, αν θέλει να τιμήσει τους 57 νεκρούς των Τεμπών, ας τοποθετήσει μια αναμνηστική μαρμάρινη πλάκα με τα ονόματά τους κάπου στο κέντρο της Αθήνας και οι «φριπαλεστάιν» μπορούν να διαδηλώνουν τις πεποιθήσεις τους σε όλη την ελληνική επικράτεια, εκτός από εκεί που βρίσκονται κατασκηνωμένοι εδώ και λίγο καιρό. Και όλοι μας να δείχνουμε τον σεβασμό μας στους μνημειακούς χώρους, που είναι συνδεδεμένοι με τις ένδοξες στιγμές της Ιστορίας μας.
Σάκης Μουμτζής
Κουρελαρία και ασέβεια στο Μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη. «Μνήματα» θυμάτων στα Τέμπη, ταμπέλλες για Παλαιστίνη, χαβαλέδες, απεργοί πείνας, Πακιστανοί με λάβαρα συμπλεκόμενοι με Εβραίους κ.α. άθλια.
Γράφτηκε από τον NonPaperNews
Σάββατο, 20 Σεπτεμβρίου 2025
Θλιβερά τα σχόλια Ελλήνων κατά ξένων επισκεπτών για την αδράνεια των αρμοδίων (με πρώτο τον Δήμο Αθηναίων).
Λυπηρή και εξοργιστική στην κατάντια ασέβειας και υποβάθμισης του κατεξοχήν εθνικού χώρου της νεώτερης Ελλάδος. Αδύνατον να καταθέσουν, μέσα σε αυτή κουρελαρία, στέφανο τιμής στους νεκρούς ήρωες των πολέμων της πατρίδας.
Κουρελαρία και ασέβεια στο Μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη, συχνά από δημαγωγούς και ασεβείς... δημοκράτες και πατριώτες. Εικόνες θλίψης και υποβάθμισης κυριαρχούν και προσβάλλουν ευθέως το Μνημείο. «Μνήματα» θυμάτων στα Τέμπη, ταμπέλλες για Παλαιστίνη, χαβαλέδες, απεργοί πείνας, Πακιστανοί με λάβαρα συμπλεκόμενοι με Εβραίους κ.α. άθλια.
Τέμπη: Πατέρας από το Αίγιο κάνει απεργία πείνας στο πλευρό του Πάνου Ρούτσι
Κύμα αλληλεγγύης στον Πάνο Ρούτσι, πατέρα θύματος των Τεμπών, εδώ και 4 μέρες πραγματοποιεί απεργία πείνας και δίψας, στο Σύνταγμα
Κύμα αλληλεγγύης στον Πάνο Ρούτσι που εδώ και 4 μέρες πραγματοποιεί απεργία πείνας μπροστά από τη Βουλή, απαιτώντας εκταφή της σορού του γιου του Ντένις και απόδοση δικαιοσύνης για το έγκλημα στα Τέμπη. Πολίτες, συγγενείς, φίλοι, εκπρόσωποι κομμάτων και φορέων περνούν από το σημείο εκφράζοντας την στήριξή τους στον πατέρα του 22χρονου που σκοτώθηκε στο πολύνεκρο σιδηροδρομικό δυστύχημα.
Χθες ο κ. Ρούτσι είχε γνωστοποιήσει πως ένας πατέρας τον πλησίασε και του είπε πως ως ένδειξη συμπαράστασης θα ξεκινήσει και αυτός απεργία πείνας.
«Θα σταθώ δίπλα σου Πάνο»
Πρόκειται για τον κ. Δημήτρη, όπως αναφέρει η ομάδα Μέχρι Τέλους, προσθέτοντας ότι από σήμερα θα σταθεί έμπρακτα δίπλα στον κ. Ρούτσι.
«Θα σταθώ δίπλα σου, Πάνο, στον αγώνα που ξεκίνησες Μέχρι Τέλους• για τον Ντένι σου, για τα υπόλοιπα 56 θύματα των Τεμπών, για το μέλλον αυτής της χώρας και για το μέλλον των δικών μου παιδιών», τόνισε ο κ. Δημήτρης.
Το εξώδικο του Ρούτσι και της Καρυστινού στον Μητσοτάκη.