Φιλοδοξίες επώδυνες και με ευρύτερες διεθνείς συνέπειες, γιατί πρόκειται περί σύγχρονου πολέμου με χιλιάδες αθώα θύματα, τεράστιες καταστροφές, ζημιές στην παγκόσμια οικονομία, που όμως δεν μπορούν να εξαργυρώσουν -όπως νόμιζαν να εξαργυρώσουν- τις θεαματικές νίκες του, σαν τον Ιούλιο Καίσαρα σαν τον Μέγα Αλέξανδρο με νέες κατακτήσεις, με ναπολεόντεια δόξα, σε άλλες χώρες της Βαλτικής ή της Μέσης Ανατολής.
Παρακολουθούμε μια αιματηρή, αποτρόπαιη στρατιωτική αποτυχία-εκστρατεία στην Ουκρανία και σε Ιράν-Λίβανο-Παλαιστίνη σε slow motion , που σημαίνει πολύ καιρό πολέμου ακόμα, νέες καταστροφές, με δύσκολες τις προβλέψεις.
Δύσκολες; Όχι τόσο. Ήδη ο πόλεμος στην Ουκρανία, η εισβολή της Ρωσίας διδάσκει ότι είναι δύσκολος αντίπαλος ένας «πατριωτικός πόλεμος» ( όπως περίπου είναι ο πόλεμος του καθεστώτος της Τεχεράνης), ενώ κάθε πόλεμος έχει μεν εύκολη είσοδο αλλά δύσκολη, προβληματική έξοδο.
Έπειτα, η νεότερη εμπειρία μας διδάσκει ότι πολλά ΜΜΕ αρέσκονται να προβλέπουν ότι «ξεκίνησε ο Γ´ Παγκόσμιος Πόλεμος» ( από την εποχή της κρίσης της Κούβας το 1961-62 έως την Ουκρανία) πράγμα σκόπιμα ανακριβές-φοβικό και τώρα,, ενώ ,επιπλέον. μας επισημαίνει « οι πόλεμοι, ακόμα και για τους νικητές, δεν τελειώνουν καλά για τη χώρα προστασίας τους».
Πικρή διαπίστωση ο ελληνικός εμφύλιος 1946-49, μετά τα Δεκεμβριανά και το Σχέδιο Μάρσαλ. Όμως γενικότερα το δίδαγμα της Ιστορίας είναι σε βάρος της τότε ΕΣΣΔ για την κατάληξη των χωρών του Ανατολικού Μπλόκ, και πολύ χειρότερα εις βάρος των ΗΠΑ στις περιπτώσεις « νίκης και απελευθέρωσης» σε Ιράν, Ιράκ, Αφγανιστάν, Συρία και Λιβύη. Ακυβερνησία, εμφύλιος σπαραγμός, διαφθορά, αντιδυτική ιδεολογία.
Πράγματι, κανείς δεν μπορεί να προβλέψει εύκολα όχι μόνο το «πως» αλλά και το «πότε» θα τελειώσουν και οι δύο μεγάλοι πόλεμοι των ημερών μας. Το παρελθόν φωτίζει το παρόν μας.
Αβεβαιότητα υψηλή, με δύσκολες τις προβλέψεις. Τα 150 δολάρια θεωρούνται επίφοβα αλλά βέβαια για το έργο πετρέλαιο, η βενζίνη στα ύψη, το φυσικό αέριο πανάκριβο, με συνέπεια οι Κυβερνήσεις, από την Ιταλία και την Ισπανία έως την Ελλάδα να εξαγγέλλουν μέτρα ενίσχυσης σε ομάδες πολιτών και σε επιχειρήσεις με μέτρα διμήνου-τριμήνου, επειδή δεν θέλουν (και δεν πρέπει) να ξοδέψουν πρόωρα τα αποθέματα τους, χωρίς καθαρό ορίζοντα.
Πολύ περισσότερο όταν όλες οι εκτιμήσεις διεθνώς είναι ότι ο πόλεμος στην Ουκρανία μπορεί να φτάσει στον έκτο χρόνο, ενώ εκείνος των Ιράν- Ισραήλ μεταξύ τους και κατά γειτόνων τους θα συνεχιστεί, καθώς απλώνεται και σκληραίνει.
Πιστεύοντας ότι ο Κυρ. Μητσοτάκης ποντάρει πολύ στην προσωπική του αξιοπιστία, μάλλον δεν θα καταφύγει σε πρόωρες εκλογές το φθινόπωρο ( και μάλιστα λ.χ. να αποφύγει νέα φθορά της διακυβέρνησης του ή γιατί δεν θα μπορεί να υλοποιήσει το πακέτο παροχών της ΔΕΘ, που έχει ήδη προαναγγείλει) και θα προχωρήσει σε επιλογές νωρίς το 2027, δεδομένου ότι θα χρειαστούν να γίνουν σίγουρα δεύτερες και πιθανόν τρίτες έως την ελληνική προεδρία της ΕΕ την 1η Ιουλίου 2027.
Πόλεμος περίεργος ο τωρινός, με τους «Πέρσες» του Αισχύλου σε αντίστροφο ρόλο ως αμυνόμενοι αυτοί υπέρ Πατρίδος και ο πόλεμος του Ηράκλειτου, ο «πατήρ πάντων» ανατρεπτικός σήμερα,, δεδομένου ότι η Τουρκία του Ερντογάν και ο ίδιος προσωπικά είναι οι μεγάλοι ηττημένοι πληρώνοντας τα διπλά παιχνίδια τους μεταξύ Ιράν - Ισραήλ-Ρωσίας-ΗΠΑ, με τις συνεχείς παρακλήσεις του –μάταια-να τον πάρουν στα σοβαρά, ως ηγέτη περιφερειακής δύναμης. Δεν είναι, να τον αποδέχονται πλέον ίσως, παρά μόνο ώς μια πολυάνθρωπη χώρα της περιοχή με δυνατότητες.
Σε αντίθεση είναι αισθητή η αναβάθμιση της Ελλάδας και της Κύπρου στην ευρύτερη περιοχή, με επιτυχείς συμμαχίες, όπως εκείνες της Αιγύπτου, του Ισραήλ, της Σαουδικής Αραβίας, της Ινδίας, με διορατικές πρωτοβουλίες σε Κύπρο και Αιγαίο του Κυρ. Μητσοτάκη, μέσα σε μια χαλαρή Ευρωπαϊκή Ένωση και ένα αμήχανο ΝΑΤΟ. Με τους Έλληνες να φέρονται σε δημοσκοπήσεις ως ανήσυχοι και φοβισμένοι μέχρι 93%, αλλά στην πράξη με ρυθμούς κανονικής ζωής στα σούπερ-μάρκετ, στα πρατήρια βενζίνης, στις υπηρεσίες και την κοινωνία.
Βέβαιοι ίσως ότι ο νέος πόλεμος σε Ουκρανία και Μέση Ανατολή δεν θα τελειώσει καλά για τους όποιους νικητές.
Με μια υπερβολή, ίσως, η Ελλάδα σήμερα φαίνεται να ανασαίνει στον αέρα μιας άλλοτε δικής της αυτοκρατορίας, της ελληνιστικής, ( όπως θα έλεγε ο Ελύτης), να είναι παρούσα από τα Βαλκάνια (Βουλγαρία) και Κύπρο, μέχρι τη Σαουδική Αραβία και την Ερυθρά Θάλασσα.
Με στρατιωτική δύναμη και παρουσία, με μεγαλύτερη επιρροή από το χωρικό μέγεθος της, επιρροή γεωπολιτική και διεθνώς αποδεκτή ως δύναμη ειρήνης και άμυνας-προστασίας, καθώς μια δημοκρατική χώρα δεν μπορεί να έχει επεκτατική πολιτική.
Και η σημερινή Ελλάδα δεν έχει.