Είναι ρεαλιστικός αυτός ο τριπλός στόχος ή απλώς παραμένει μεγαλομανής επιδίωξη;
Ο τρίτος και πιο δύσκολος παραμένει ιστορικά δικαιωμένος.
Ναι ,τόσο τον Μεσοπόλεμο και τη δική μας Μεταπολίτευση από το 1974, επέστρεψαν στην υπάτη εξουσία οι Κων. Καραμανλής, Ανδρέας Παπανδρέου, Κων. Μητσοτάκης, Αντώνης Σαμαράς, Γεώργιος Ράλλης. Έγιναν Πρωθυπουργοί παρά την πολύχρονη απουσία- απομάκρυνση τους από την πολιτική, τις εκλογικές τους αποτυχίες, τους χαμηλούς βαθμούς δημοτικότητας. Αρνητικά στοιχεία, που καταλογίζονται στον Αλέξη Τσίπρα ως Πρωθυπουργό και Αρχηγό της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης. Παράλληλα Καραμανλής ,Παπανδρέου, Μητσοτάκης και Σαμαράς (και άλλοι μικρότερης εμβέλειας) δημιούργησαν νέα εξαρχής κόμματα στη δεύτερη πολιτική τους δράση το 1974 ή αργότερα. Γιατί όχι και ο κ.Τσίπρας;
Υπάρχουν όμως και άλλα δύσκολα-μείζονα.. Το περιβάλλον του διαβεβαιώνει ότι με το βιβλίο του ΙΘΑΚΗ και τον συναφή κύκλο δημοσιότητας - μαζί με τη διοίκηση του επιστημονικού Ινστιτούτου, θα αντιμετωπίσει ., με επιχειρήματα σοβαρά, τα δύο κεντρικά προβλήματα, εκείνο της κομματικής-λαικής στήριξης υποδομής και της προσωπικής αξιοπιστίας μέσα στον Νοέμβριο κιόλας. Ασφαλώς ως προθέσεις και προκλήσεις και όχι ως βέβαια καλά αποτελέσματα, όπως πιστεύουν.
Ειδικότερα, το ένα όπλο εντυπώσεων αποτελεί το βιβλίο απολογισμού της πολιτικής πορείας του Αλ. Τσίπρα (κομματικής, κυβερνητικής, αντιπολιτευτικής), με τον αμφίσημο τίτλο «Ιθάκη» στην οποία Πηνελόπη δεν είναι η Αριστερά, αλλά η νέα κομματική συγκρότηση, μαζική και μαχητική , ανανεωμένη ως αντίπαλη στους μνηστήρες ΝΔ και Μητσοτάκη.
Το δεύτερο όπλο είναι το προσκλητήριο αυτοοργάνωσης του νέου κόμματος από τη λαϊκή βάση, κατά επιτροπές πρωτοβουλιών κατά το πρότυπο παραδοσιακών κομμάτων-κινημάτων και του ΠΑΣΟΚ το 1974. Το επιχείρησε και ο Κασσελάκης χωρίς επιτυχία.
Είναι μια μέθοδος, με την οποία ο Αλέξης Τσίπρας δεν θα κατηγορηθεί ως διασπαστής του ΣΥΡΙΖΑ (που μάλλον θα εξαφανισθεί από το χάρτη, όπως άλλοτε η ΕΔΑ, η Ένωση Κέντρου, η ΕΔΗΚ) και της « Νέας Αριστεράς», με τα λυμφατικά ποσοστά 4%και 1,5% αντίστοιχα, ενώ στον ορίζοντα το νέο κόμμα Τσίπρα με πιθανό ποσοστό 10-15% θα αποτελέσει φάρο πολλαπλών ελπίδων και λιμάνι επιβίωσης, για βουλευτές και στελέχη στο πολιτικό περιθώριο σήμερα..
Αναμφισβήτητα, στις προσεχείς εκλογές που τοποθετούνται (λόγω ελληνικής προεδρίας στην ΕΕ από αρχές Ιουλίου 2027, τον Μάρτιο του 2027 το αργότερο, με βέβαιη για πολλούς την προσφυγή σε δεύτερες κάλπες τον Απρίλιο- Μάιο,) ο Αλέξης Τσίπρας εκτός από το παρελθόν του ως βάρος και το Πρόγραμμα Θέσεων ως πειστικό όργανο επιρροής, θα έχει να αντιμετωπίσει πρωτίστως μέχρι να αντιπαρατεθεί δυναμικά -πειστικά με τον Κυρ. Μητσοτάκη τρεις ενδιάμεσους παράγοντες κρίσιμους
1. Την οργανωτική ανάπτυξη σε πανελλήνιο επίπεδο με αξιόλογους καινοτόμους-άφθαρτους λέει βουλευτές, στελέχη και συλλογική ηγεσία κορυφής. Δεν υπάρχουν κολυμπήθρες του Σιλωάμ πλέον.
2.Το πρόβλημα των δημοσκοπήσεων τόσο για τα ποσοστά του νέου κόμματος όσο και εκείνη του Αλ. Τσίπρα . Αντίστοιχα το κόμμα απέναντι στο ΠΑΣΟΚ , θα πρέπει να του πάρει την πρωτιά στην Αντιπολίτευση και ο Τσίπρας απέναντι στον Μητσοτάκη να συγκεντρώσει, κοντινά ποσοστά δημοτικότητας και καταλληλότητας ως Πρωθυπουργού.. Αναγκαία ποσοστά για φιλοδοξίες παλιννόστησης , ένα 15% τουλάχιστον για το κόμμα και ένα 20% προσωπικά για τον Α. Τσίπρα.
3.Δεν υπάρχει ο κατάλληλος χρόνος μέχρι τις επόμενες εκλογές (το πολύ 12-13 μήνες έως τότε) ώστε να ωριμάσουν πολλά από τα παραπάνω πράγματα-προϋποθέσεις από το νέο κόμμα έως την οργανωτική απήχηση και επιπλέον να έχει αναβαθμισθεί, απογαλακτιστεί ως νέου τύπου πολιτικός παράγοντας με αξιοπιστία για το μέλλον ο Αλέξης Τσίπρας .
Πλεονέκτημα το οποίο κατείχαν και τους είχε αναγνωρισθεί από τον Κ. Καραμανλή και τον Κ. Μητσοτάκη έως τον Αντώνη Σαμαρά, με ωρίμανση της νέας εικόνας τους, μετά όμως από μακρά πολιτική έρημο-μοναξιά..
Θετικές οι προϋποθέσεις για παλιννοστήσεις κορυφής κατά το ιστορικό παρελθόν της Μεταπολίτευσης όμως, θολές και μετέωρες για το πολλαπλό εγχείρημα αξιώσεων να επανέλθει δυναμικά στην εξουσία ο Αλέξης Τσίπρας, μόλις 51 χρονών. Πάντως, όχι πολιτικά αδύνατο να συμβεί λχ. μετά ορισμένα χρόνια πάλι στην Αντιπολίτευση, όπως λ.χ., ο Ανδρέας Παπανδρέου.
Ωστόσο, πρώτοι οι Λατίνοι και άλλοι πολλοί μέχρι ο ημέτερο Νίκο Καζαντζάκη είχαν δικές του ιστορίες ως συνέχειες της «Οδύσσειας» του Ομήρου απαισιόδοξες σχεδόν (όπως και η Ιθάκη του Καβάφη, για την αξία του ταξιδιού). Ο βασιλιάς της Ιθάκης επιστρέφει αλλά σύντομα θα αποχωρήσει για μια νέα περιπλάνηση, που τον γοητεύει περισσότερο..