Παρόμοιες εκδηλώσεις μικρότερης έντασης και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες συμπληρώνουν αυτές τις μέρες την τρέχουσα ειδησεογραφία. Πολλαπλασιάστηκαν και οι σχετικές αναλύσεις, οι απόπειρες ερμηνείας και οι ποικίλες υποθέσεις εξέλιξης της σχετικής κοινωνικής και πολιτικής συνθήκης, που κυοφορεί και γεννάει τέτοιες καταστάσεις.
Παρόμοια φαινόμενα επιταχύνουν τις μεταβολές σε εξέλιξη και φέρνουν αιφνίδια στο φως αυτό που όλοι σχεδόν γνωρίζουν αλλά δεν ακούν τη βουή του. Η χρήση του φόβου, που επιχειρήθηκε εν όψει των κινητοποιήσεων της περασμένης Τετάρτης από την κυβέρνηση, έχει μέσα της μια αγωνία για την απειλή που και στην πατρίδα μας κυοφορεί αυτό που όλοι γνωρίζουν ότι υπάρχει. Δυσαρέσκεια, αποδοκιμασία, κρίση εμπιστοσύνης, απουσία προοπτικής και ελπίδας, σκοτεινό μέλλον, κατά τα χείλη των νέων, οι οποίοι ειρηνικά διαδήλωσαν πριν από λίγες μέρες στην Αθήνα.
Η εξουσία, όπως η κυβέρνηση στην περίπτωση, διακατέχεται από το άγχος της δημόσιας αμφισβήτησής της στους δρόμους από πιθανές μαζικές κινητοποιήσεις, γιατί έχει συνείδηση των αναγκών και του βάθους αυτών των αναγκών, της έκτασής τους και των συνεπειών τους στην καθημερινή ζωή των ανθρώπων. Αυτή είναι η αγωνία της.
Αυτό φοβάται όταν μας λέει «να μη γίνουμε Γαλλία». Να μην «κατέβουν» οι ανάγκες στον δρόμο. Ετσι γεννιέται το ερώτημα: είναι εύκολο στη σημερινή Ελλάδα να γίνουμε Γαλλία; Η απάντηση είναι αρνητική. Οχι δεν μπορεί να γίνουμε Γαλλία. Η συνολική ατμόσφαιρα που έχει εγκατασταθεί στη χώρα, η στάση των πολιτικών δυνάμεων της αντιπολίτευσης, η παιδαγωγική του συνολικού τρόπου τους απέναντι στην εξουσία, η αδυναμία τους να επεξηγήσουν πειστικά την αληθινή φύση αυτής της εξουσίας, έχουν οδηγήσει τους πολλούς στη σιωπή. Τη σιωπή ως την κάλπη.
Ενα μεσοδιάστημα αναμονής θα μας συνοδεύσει ως την ώρα της ερχόμενης εκλογικής αναμέτρησης. Ωριμη από την εμπειρία των τελευταίων χρόνων της κρίσης η ελληνική κοινωνία, με την εμπειρία της διακυβέρνησης των οκτώ χρόνων από το σημερινό σχήμα ως όπλο, γνωρίζει ότι η πιο αποτελεσματική παρέμβασή της θα είναι η εκλογική φωνή της.
Διαθέτει πλέον – η κρίση πλουτίζει την πολιτική ευφυΐα του λαού – τη δυνατότητα να αντιληφθεί αμέσως τι ευνοεί και τι πραγματικά αντιστρατεύεται την εξουσία. Γνωρίζει τι είναι αυτό που την ταράζει. Η λαϊκή έκφραση. Αυτή που οδηγεί σε νέα πολιτική πραγματικότητα και όχι αυτή που τροφοδοτεί ανούσιες συζητήσεις στις οθόνες, χωρίς συνέπειες και μεταβολές. Στην πρώτη ευκαιρία αυτής της έκφρασης, στις ευρωεκλογές, έναν μόνο χρόνο μετά τον Ιούνιο του 2023, το εύρος και το ποιοτικό βάθος εκείνης της αποδοκιμασίας θα αποδειχθούν στην επόμενη κάλπη ότι δεν μπορούν να αναταχθούν.
Στο μεσοδιάστημα αυτό της αναμονής ως τις ερχόμενες εκλογές, η ζωή θα συνεχίσει αδιατάρακτα τους δύσκολους ρυθμούς της, όπως τους γνωρίζουμε. Η πολιτική συζήτηση θα τροφοδοτείται, πέρα από την πεζή επικαιρότητα, από δημοσκοπικούς αριθμούς, αποτύπωση μιας αγωνίας να έρθουν οι απαντήσεις πιο νωρίς, αν ήταν δυνατόν και χωρίς κάλπες.
Η Ελλάδα δεν θα γίνει Γαλλία. Η Γαλλία – μια χώρα που γνωρίζω καλά και αγαπώ – έχει άλλα ζητήματα. Οδυνηρή η διαδρομή που έχει μπροστά της. Θα τα αντιμετωπίσει. Εμείς βρισκόμαστε σε άλλη περιοχή προβλημάτων. Με ξεδιπλωμένες τις σημαίες, οι Ελληνες θα διαδηλώσουν στον ιερό τόπο της κάλπης.
Ο Λευτέρης Κουσούλης είναι πολιτικός επιστήμονας