Την περασμένη Δευτέρα 31 Αυγούστου, που ο υπουργός Ανάπτυξης Τάκης Θεοδωρικάκος και η πρόεδρος της Ανεξάρτητης Αρχής Ελέγχου της Αγοράς και Προστασίας του Καταναλωτή Δέσποινα Τσαγγάρη ανακοίνωναν πως οι τιμές 1.740 προϊόντων – επωνύμων, ιδιωτικής ετικέτας, σχολικών ειδών και κρέατος – μειώνονται για δύο μήνες, οι μεγάλες αλευροβιομηχανίες ενημέρωναν τους πελάτες τους – βιομηχανικές επιχειρήσεις και τις μονάδες βιοτεχνικής αρτοποιίας – πως αυξάνονται οι τιμές των αλεύρων κατά 40 ευρώ τον τόνο, δηλαδή περίπου κατά 10%!
Η ποιότητα της φετινής παραγωγής σκληρού σίτου είναι πολύ κακή κι ως εκ τούτου οι βιομηχανίες ζυμαρικών για να έχουν σωστής ποιότητας προϊόντα πρέπει να εισάγουν υψηλής ποιότητας σκληρό σιτάρι – στην προκειμένη περίπτωση από τον Καναδά
Βέβαια αυτή η εξέλιξη δεν έχει καμία σχέση με το πρόγραμμα «μείωσης τιμών» του υπουργείου Ανάπτυξης, αλλά ούτε με την κυβέρνηση. Είναι αποτέλεσμα – όπως έγραψε προσφάτως ο ΟΤ – διεθνών εξελίξεων: έχουν καταστραφεί από τους ρωσικούς βομβαρδισμούς τα λιμάνια της Μαύρης Θάλασσας με αποτέλεσμα να κλείσει αυτός ο δρόμος εξαγωγής των ουκρανικών σιτηρών.
Το αλεύρι και τα εμπόδια στις μεταφορές
Παράλληλα, η στάθμη του Δούναβη έχει πέσει επικίνδυνα με αποτέλεσμα τα ποταμόπλοια από 1,5 τόνους που μετέφεραν κάθε φορά να πέσουν στα 500 κιλά, μέχρι να βγουν πχ στο λιμάνι της Κωνστάντζας και τα σιτηρά να μεταφορτωθούν σε πλοία. Από την άλλη πλευρά η ξηρασία στην Ευρώπη προκάλεσε σοβαρές καταστροφές, έτσι ώστε όσοι σήμερα διαθέτουν σιτηρά δεν τα βγάζουν προς πώληση γιατί περιμένουν να ανέβει η τιμή τους κι άλλο.
Είναι χαρακτηριστικό το γεγονός ότι τον περασμένο Φεβρουάριο που ξεκίνησε ο πόλεμος στη Μέση Ανατολή στο Χρηματιστήριο Εμπορευμάτων της Γαλλίας το σιτάρι είχε 203 ευρώ ο τόνος, αιφνιδίως ανέβηκε στα 230 ευρώ και εν συνεχεία είχε την συμπεριφορά της τιμής του πετρελαίου – όταν φαινόταν πως η Ρωσία και η Ουκρανία υπήρχε περίπτωση να σταματήσουν τον πόλεμο οι τιμή των σιτηρών έπεφτε, μόλις αναζωπυρώνονταν οι εντάσεις η τιμή τους αυξανόταν.
Το αποτέλεσμα είναι πως προ ημερών η τιμή του έφτασε στα 256 ευρώ ο τόνος και την επόμενη ημέρα έπεσε στα 248 ευρώ. Από την άλλη πλευρά το μεταφορικό κόστος έχει ανέβει εντυπωσιακά – όπως και τα υλικά συσκευασίας. Μάλιστα από την αύξηση που τρέχει από την περασμένη Δευτέρα των 40 ευρώ το τόνο, τα 10 ευρώ αφορούν στην κάλυψη της αύξησης του μεταφορικού κόστους και τα 30 ευρώ στην αύξηση του κόστους παραγωγής των αλεύρων.
Η τιμή των σιτηρών και η αρτοβιομηχανία
Σύμφωνα με τις πληροφορίες του ΟΤ ενώ η Ελλάδα δεν είναι μόνο επαρκής σε σκληρά σιτάρια, αλλά και σημαντικός εξαγωγέας στην περιοχή, όμως τα πράγματα φέτος ήρθαν κι εκεί ανάποδα. Η ποιότητα της φετινής παραγωγής σκληρού σίτου είναι πολύ κακή κι ως εκ τούτου οι βιομηχανίες ζυμαρικών για να έχουν σωστής ποιότητας προϊόντα πρέπει να εισάγουν υψηλής ποιότητας σκληρό σιτάρι – στην προκειμένη περίπτωση από τον Καναδά.
Μόνο που η τιμή του ελληνικού σκληρού σίτου είναι 2,60 ευρώ το κιλό σήμερα και η τιμή του καναδικού 3,30 ευρώ το κιλό. Τούτο πρακτικά σημαίνει ότι οι βιομηχανίες ζυμαρικών δεν θα αργήσουν να προχωρήσουν σε ανατιμήσεις – είναι απλώς θέμα χρόνου! Αναφορικά με τους άλλους βιομηχανικούς κλάδους που χρησιμοποιούν αλεύρι – αρτοβιομηχανίες, βιομηχανίες μπισκότων κλπ. – αξίζει να σημειωθεί ότι αυτές κλείνουν ετήσια συμβόλαια με τις αλευροβιομηχανίες τα οποία συνήθως λήγουν στο τελευταίο τρίμηνο του έτους.
Ως εκ τούτου, κατά τις ίδιες πληροφορίες και ανάλογα με την εμπορική πολιτική της κάθε μίας εταιρείας και τις οικονομικές της αντοχές, το θέμα των ανατιμήσεων είναι ορατό και σχετικά άμεσο. Από την άλλη πλευρά η βιοτεχνική αρτοποιία, η οποία δοκιμάζεται από τις συνεχείς ανατιμήσεις της ενέργειας, μία επιβάρυνση της τάξεως του 10% στην τιμή των αλεύρων, αποτελεί ουσιαστικά την «σταγόνα που ξεχειλίζει το ποτήρι» – έτσι η αύξηση των τιμών του ψωμιού είναι «επί θύραις»!
