Έναν μήνα μετά την αποτυχημένη εκτέλεσή της με θανατηφόρα ένεση, η 50χρονη θανατοποινίτισσα περιγράφει τον σωματικό πόνο, την ψυχική επιβάρυνση και την απομόνωση που βιώνει στη φυλακή.
Για πρώτη φορά μετά την αποτυχημένη εκτέλεσή της με θανατηφόρα ένεση, η Κρίστα Πάικ μίλησε δημόσια για όσα έζησε, αποκαλύπτοντας ότι εξακολουθεί να υποφέρει από έντονους σωματικούς πόνους, αλλά και από τις ψυχολογικές συνέπειες της περιπέτειάς της.
Η 50χρονη κρατούμενη επρόκειτο να εκτελεστεί στις 30 Σεπτεμβρίου στην πολιτεία του Τενεσί, στις ΗΠΑ. Ωστόσο, επέζησε έπειτα από δύο αποτυχημένες προσπάθειες χορήγησης της θανατηφόρας ουσίας. Για την εκτέλεση είχε χρησιμοποιηθεί πεντοβαρβιτάλη, το φάρμακο που εφαρμόζει η πολιτεία στις εκτελέσεις με θανατηφόρα ένεση.
Οι πρώτες δημόσιες δηλώσεις της περιλαμβάνονται σε ανακοίνωση που υπαγόρευσε στους δικηγόρους της, έναν μήνα μετά το περιστατικό.
«Είχα συμφιλιωθεί με την ιδέα του θανάτου»
«Πριν από έναν μήνα, στις 30 Σεπτεμβρίου, μπήκα στον θάλαμο εκτελέσεων της φυλακής Riverbend, έχοντας προετοιμαστεί να πεθάνω», ανέφερε η Πάικ.
Όπως περιέγραψε, είχε ήδη αποχαιρετήσει τους ανθρώπους που την αγαπούσαν και τη στήριξαν όλα αυτά τα χρόνια, έχοντας αποδεχθεί την προοπτική του θανάτου της.
«Είχα κάνει την ειρήνη μου με αυτό. Είχα πει στους ανθρώπους που με αγαπούσαν, με στήριξαν και στάθηκαν δίπλα μου όλα αυτά τα χρόνια πόσο ευγνώμων τους ήμουν», σημείωσε.
Αντί να πεθάνει, όμως, λίγες ημέρες αργότερα ξύπνησε μόνη σε ένα νοσοκομείο, χωρίς να γνωρίζει τι είχε συμβεί και αντιμετωπίζοντας έντονους πόνους.
«Δεν υπήρξε ούτε μία στιγμή από εκείνη τη νύχτα που να μην πονάω. Πονάει το σώμα μου, τα χέρια μου, ο λαιμός μου. Εξακολουθώ να δυσκολεύομαι να μιλήσω. Και ο πόνος δεν είναι μόνο σωματικός. Υπάρχει πόνος στο μυαλό και στην ψυχή μου», ανέφερε.
Η ίδια εξέφρασε την οργή και την απογοήτευσή της για όσα συνέβησαν, κάνοντας λόγο για ανικανότητα που έφερε πολλούς ανθρώπους σε εξαιρετικά δύσκολη θέση. Παράλληλα, τόνισε ότι εξακολουθεί να σκέφτεται την οικογένεια του θύματός της και τον πόνο που έχει βιώσει.
Η απομόνωση και η δύσκολη ανάρρωση
Η Πάικ ανέφερε ότι βρίσκεται σε διαδικασία ανάρρωσης και αισθάνεται πως σταδιακά ανακτά τις δυνάμεις της. Ωστόσο, όπως ξεκαθάρισε, η σωματική και ψυχολογική αποκατάσταση παραμένει δύσκολη.
«Η ανάρρωση δεν σημαίνει ότι είμαι καλά», σημείωσε χαρακτηριστικά.
Όπως αποκάλυψε, μετά το περιστατικό παραμένει σε μεγάλο βαθμό απομονωμένη στο ιατρικό τμήμα της φυλακής, μακριά από άλλους κρατούμενους και τις κοινωνικές επαφές που έχουν ιδιαίτερη σημασία για εκείνη.
Η κατάσταση αυτή ξυπνά μνήμες από τα 28 χρόνια που έχει περάσει σε καθεστώς απομόνωσης κατά τη διάρκεια της κράτησής της.
Παρά τις δυσκολίες, η 50χρονη ευχαρίστησε όσους από όλο τον κόσμο τής έστειλαν μηνύματα συμπαράστασης, καθώς και τους γιατρούς, τους νοσηλευτές, τους διασώστες και το προσωπικό του νοσοκομείου που τη φρόντισαν.
«Δεν ξέρω γιατί επέζησα εκείνη τη νύχτα. Δεν ξέρω τι θα ακολουθήσει. Κάποιες ημέρες είναι δυσκολότερο να βρω την ελπίδα. Προς το παρόν, προσπαθώ να αναρρώσω, μία ημέρα τη φορά», κατέληξε.