Ιδιαίτερα εύστοχη είναι η ανάλυση της δρος Ιριτ Κατζ, αναπληρώτριας καθηγήτριας στο Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ, η οποία, γράφοντας στο «The Conversation», υποστηρίζει ότι η κυβέρνηση Νετανιάχου αξιοποιεί τη μειωμένη διεθνή προσοχή – καθώς το ενδιαφέρον έχει μετατοπιστεί προς το Ιράν και τον Λίβανο – προκειμένου να «δημιουργήσει τετελεσμένα επί του εδάφους» πριν από την εκλογική αναμέτρηση.
Αυτή είναι η κλασική λογική του fait accompli: δεν περιμένεις μια διαπραγμάτευση για να μεταβάλεις το status quo, αλλά το αλλάζεις εκ των προτέρων και στη συνέχεια προσέρχεσαι στη διαπραγμάτευση. Ετσι δημιουργείς δεδομένα πριν οι αντίπαλοί σου ή η διεθνής κοινότητα προλάβουν να αντιδράσουν.
Οσο περισσότερο παγιώνεται η νέα πραγματικότητα, τόσο αυξάνεται το πολιτικό, στρατιωτικό και διπλωματικό κόστος οποιασδήποτε ανατροπής της.
Η πολιτική αυτή σαφέστατα απευθύνεται σε ένα ολοένα πιο συντηρητικό και εθνικιστικό εκλογικό σώμα, για το οποίο η ασφάλεια παραμένει κυρίαρχη προτεραιότητα μετά την επίθεση της Χαμάς το 2023. Ωστόσο, η συνεχιζόμενη επέκταση του ισραηλινού ελέγχου διαμορφώνει επί του εδάφους συνθήκες που καθιστούν όλο και πιο δύσκολη την προοπτική μιας μελλοντικής λύσης δύο κρατών.
Στη Δυτική Οχθη, η βία αποτελεί πλέον μια διαρκή συνθήκη. Σύμφωνα με το Γραφείο Συντονισμού Ανθρωπιστικών Υποθέσεων του ΟΗΕ (OCHA), από τις 7 Οκτωβρίου 2023 έως τα μέσα Ιουλίου 2026 έχουν σκοτωθεί 1.111 Παλαιστίνιοι, μεταξύ των οποίων τουλάχιστον 243 παιδιά, από ισραηλινές δυνάμεις ή εποίκους. Οι επιθέσεις, οι κατεδαφίσεις κατοικιών, οι καταστροφές καλλιεργειών και οι εκτοπισμοί συγκροτούν τη σκληρή καθημερινότητα μεγάλου μέρους του παλαιστινιακού πληθυσμού.
Ιδιαίτερα αποκαλυπτική είναι η μάχη για το νερό. Τους τελευταίους μήνες, ισραηλινές δυνάμεις έχουν καταστρέψει δίκτυα ύδρευσης και αρδευτικές υποδομές στη βόρεια Κοιλάδα του Ιορδάνη, ιδίως στην περιοχή Ατούφ. Παράλληλα, σύμφωνα με το OCHA, μόνο μέσα στο 2026 έποικοι βανδάλισαν περισσότερες από 60 εγκαταστάσεις ύδρευσης και αποχέτευσης, μεταξύ των οποίων αγωγούς, δεξαμενές και αρδευτικά δίκτυα.
Ο έλεγχος του νερού είναι διαχρονικά εργαλείο άσκησης γεωπολιτικής ισχύος. Οταν μια κοινότητα στερείται πρόσβασης σε νερό, γεωργική παραγωγή και βασικές υποδομές, η παραμονή της στον τόπο της καθίσταται σταδιακά αδύνατη.
Εάν η στρατηγική των τετελεσμένων ολοκληρωθεί ενώ η διεθνής κοινότητα εξακολουθεί να κοιτάζει αλλού, το ερώτημα δεν θα είναι απλώς ποια γεωγραφία απομένει για διαπραγμάτευση, αλλά αν θα υπάρχει πλέον πραγματικό πεδίο για διαπραγμάτευση.
Η Βασιλική Σουλαδάκη είναι διεθνολόγος
