Φιλορωσσικές συμπάθειες και διασυνδέσεις υπήρξαν πάντα στην νεώτερη Ελλάδα, με συμπάθειες-προσδοκίες για το ομόθρησκο «ξανθό γένος», ισχυρής παράδοσης από την εποχή της Τουρκοκρατίας αλλά και πολλές μετέπειτα καχυποψίες, σκευωρίες και διώξεις. Από την εποχή των «Ναπαίων» και του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη έως το ΣΕΚΕ-ΚΚΕ από το 1918 έως το 1989-90, την ομάδα Παν. Λαφαζάνη μετά τον διχασμό του ΣΥΡΙΖΑ μέχρι τη δεξιά πλευρά του ποταμού Βόλγα από θρησκευτικές οργανώσεις, αντιαμερικανούς και μυστικιστές αντιδυτικούς, παλαιοημερολίτες έως τον Παν. Καμμένο και τον Κυρ. Βελόπουλο.
Αυτή η μακρά προϊστορία προς την «μεγάλη Άρκτο του Βορρά» υπήρξε πάντα θετικό υπόστρωμα, για τις φίλιες, ακραίες αριστερές ή δεξιές πολιτικές, ωστόσο, πάντα, κατά τρόπο οριακό.
Συγκεκριμένα, ουδέποτε έως τώρα, από τον Μεσοπόλεμο κιόλας και πάντως, κατά τις τελευταίες δεκαετίες, ακόμα το ΚΚΕ, δεν ξεπέρασε τα μονοψήφια ποσοστά σε όλες τις εκλογές. Εάν στοιχημάτιζε κανείς μετά τα νέα δεδομένα από το κόμμα της κ. Καρυστιανού θα μπορούσε να στοιχηματίσει ότι, σύντομα, δεν πρόκειται να ξεπεράσει ένα εκλογικό ποσοστό 4-5% σε προσεχείς εκλογές, καθώς δείχνει να προσέρχεται σε αυτές μετά 10 μήνες, δηλαδή Μάρτιο του 2027, «απογυμνωμένο», χωρίς τα ιμάτια θέσεων, στελεχών, οργανωτικής δομής, ευρύτερης κοινωνικής αποδοχής. Αντίθετα με τους όλους χειρισμούς της και κάποια αμετροέπεια η κ. Καρυστιανού και οι ολίγοι «συν αυτή», υπονόμευσαν τις σχέσεις της με την τρίχρονη μαζική βάση του «κινήματος αυθεντικής οργής, διαμαρτυρίας, δικαιοσύνης των Τεμπών».
Επιπλέον, το χειρότερο μετά διάφορες κομματικές περιπλανήσεις ανάμεσα Κωνσταντοπούλου, θολών παραθρησκευτικών παραγόντων και του ΣΥΡΙΖΑ, διέψευσαν την προσωπικό της πένθος, την μαχητικότητα και ανιδιοτέλεια της κ.Καρυσιανού, επιχειρώντας την αδέξια μετατροπή της συναισθηματικής στήριξης-θλίψης του μέσου Έλληνα και Ελληνίδας σε κομματική υποστήριξη και μάλιστα με αξιώσεις αλαζονικές για πρωτιές με 31% και πλέον, πρωθυπουργία της παιδιάτρου- αρχηγού και κατάργηση όλου του πολιτικού συστήματος σήμερα, ως διεφθαρμένου και ξεπερασμένου.
Θλιβερός, λένε, ο συνειρμός με το προηγούμενο του κ.Κασσελάκη που αναδείχθηκε από την αφάνεια με διαβεβαιώσεις ότι θα κερδίσει την εξουσία από τη ΝΔ και με το σύνθημα «εγώ θα ρίξω τον Μητσοτάκη». Παράλληλα με τον πόλεμο εντυπώσεων και τη στάση αναμονής- ανοχής, γύρω από το κίνημα-κόμμα της κ. Καρυστιανού αποκαλύφθηκαν οι μεγάλες ελλείψεις της στο ρόλο του σημερινού πολιτικού αρχηγού όχι πλέον μιας μικρής ομάδας πιστών-αφανών αλλά ηγέτη με προσόντα δοκιμασμένα, πρόγραμμα, ευρύτατη αποδοχή και οργανωτικές ικανότητες. Όλα αυτά αναζητούνται.....
Οι περσινές μεγάλες διαδηλώσεις για τα Τέμπη φταίνε. Όπως επεσήμανε οι ρεαλιστές οι διαμαρτυρίες αυτές παραπλάνησαν την κ.Καρυστιανού (όπως συχνά συμβαίνει και σε παρόμοιες περιπτώσεις, όπως «οι μακεδονομάχοι κατά των Πρεσπών»), ότι «κάτι πολύ συγκλονιστικό» συμβαίνει, βαθύ και καταλυτικό για το πολικό σύστημα συλλήβδην, με κάποια φθορά μόνο της ΝΔ αλλά τελικά τίποτα περισσότερο δεν αποδείχθηκε από το αίτημα-πίεση για ολοκλήρωση της ανάκρισης και έναρξη της δίκης.
Τώρα το (καλοθρεμμένο ως εικόνα) περιστέρι των φιλοδοξιών του νέου κόμματος πέταξε προς τους ουρανούς της δόξας και για την αξιοπιστία πολλών δημοσκοπήσεων, (που έφεραν το μελλοντικό κόμμα αυτό να συγκεντρώνει ποσοστά προτίμησης ψήφου, πανελλήνια, πολύ πάνω από τα 20-25% της ΝΔ), οι οποίες μαζί με κάποιες δημοσκοπήσεις φούσκωσαν τους αέρηδες στα πανιά της κ. Καρυστιανού και στα μυαλά των συνεργατών της. Απίθανα, απίστευτα, αφανή ευρύτερα ποσοστά και φανταστικά-αφελή δημοσιεύματα σε έντυπα και ιστοσελίδες της αντιπολίτευσης για το νέο θαυμαστό και μαζί απειλητικό κόμμα της «νέας, άλλης, διαφορετικής Ελλάδος» από την πρώην «πονεμένη μητέρα των Τεμπών», που την άφησαν έρμη και μοναχή οι άλλοι συγγενείς θυμάτων..
Το νέο κόμμα της κ. Καρυστιανού, όπως και εκείνο του κ. Αλέξη Τσίπρα αποτελεί ένα πρόκριμα αξιοπιστίας όλους. Και προβλέψεων για τους επόμενους μήνες ότι εκείνο της κ.Καρυστιανού θα χάνει σε υποστήριξη, ενώ εκείνο του κ. Τσίπρα θα κερδίζει αλλά όχι εντυπωσιακά.
Ετσι, κάποιες πρώτες διαπιστώσεις μας της συγκυρίας, ήδη δημοσιευμένες στην ημερήσια Ιστοσελίδα μας θα πρέπει να κριθούν και αυτές. Αν δηλαδή μπορεί με βάση αυτές και την ορθότητα τους μπορεί να στηριχθούν ή όχι κάποιες σοβαρές προβλέψεις για το μέλλον και τις ελπίδες της Δημοκρατίας (με και χωρίς εισαγωγικά) στην Ελλάδα. Όχι πολύ αργά, με τις πρώτες δημοσκοπήσεις τον Οκτώβριο.
Ενθουσιασμός ,για τίποτα σχεδόν, στην υποτονική πρεμιέρα «Ελπίδας για τη Δημοκρατία»-οπαδών-Καρυστιανού. Πεντακόσιοι μέσα στην αίθουσα και 250-300, πλην περαστικών απέξω. Μεγαλοστομία εαυτών και στα πάντα.
Δεν δικαίωσε η πρώτη στη Θεσσαλονίκη τις μεγάλες προσδοκίες, τις κούφιες εξαγγελίες και τα «πολιτικά» ρεπορτάζ του ποδαριού, που κυριαρχούν τελευταία στα ΜΜΕ, κυρίως στα κανάλια και το Διαδίκτυο. ---Αρνητικά τα περισσότερα σχόλια στο Διαδίκτυο, με εμφανή την αντίθετη διάθεση, την σκοπιμότητα, την εμπάθεια και μέχρι κακοήθους χλευασμού, διαφόρων κομματικών και βιτριολικών διαθέσεων. Γενικώς, χωρίς προσανατολισμό η 1η επίσημη πρώτη του κόμματος στη Θεσσαλονίκη, γενικόλογη και συχνά κοινότυπη σε πολλά κόμματα σε διαπιστώσεις, υποδείξεις και «λύσεις». Η πρεμιέρα αυτή –ακόμα και δημοσκοπικά με τερατώδη ποσοστά προτίμησης στο 31%.και πρώτη θέση πάνω και από τη ΝΔ... είχε επενδυθεί με προσδοκίες χιλιάδων οπαδών και με βαρυσήμαντες θέσεις πάνω στα μεγάλα προβλήματα της χώρας. Με συνεχή σωτηριολογία.
Εμφανής η απουσία νέων ηλικιών και προσωπικοτήτων με ευρύτερη επιρροή στην κοινωνία, στην τοπική αυτοδιοίκηση, στην επιστήμη, στην οικονομία. Κανένας εκπρόσωπος συγγενής από τις οικογένειες των θυμάτων στα Τέμπη. Πλήρης αποδοκιμασία-απομόνωση από την άλλοτε φιλόδοξη, εύκολα δικτυωμένη, και ικανή για συναισθηματικές εντυπώσεις , πρόεδρο κ. Καρυστιανού, μέχρι να την καθαιρέσουν για τις πολιτικές της φιλοδοξίες.