Ο Κώστας Καραμανλής, όπως και ο Αντώνης Σαμαράς και ο Ευάγγελος Βενιζέλος, είναι πολιτικοί παλαιάς κοπής, με την καλή έννοια. Είναι πολιτικά όντα τα οποία δεν αποστρατεύονται, δεν περιθωριοποιούνται και κυρίως όταν έχουν κάτι να πουν το λένε. Το τι λένε είναι άλλης τάξης ζήτημα. Η πολιτική παρέμβαση αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι τού είναι τους, μια εσωτερική ανάγκη σύμφυτη με την αντίληψη που έχουν για την προσφορά προς τον τόπο.
Ομως η προχθεσινή ομιλία του Κ. Καραμανλή ήταν πολύ παραπάνω από μια κατάθεση ψυχής. Αναφερόμενος με τρόπο σαφή και συγκεκριμένο στις σχέσεις μας με την Τουρκία και στους συμμάχους μας –δύο ζητήματα στρατηγικής σημασίας για τη συγκρότηση ενός πολιτικού μανιφέστου– τράβηξε τη διαχωριστική γραμμή του από τα κυβερνητικά πεπραγμένα. Και η διαχωριστική γραμμή είναι τόσο έντονη, ώστε μπορώ άφοβα να πω ότι ο Κ. Καραμανλής διέβη τον Ρουβίκωνά του. Συμμετέχει στο πολιτικό παιχνίδι με τρόπο άμεσο.
Ειδικά για τα ελληνοτουρκικά ο πρώην πρωθυπουργός ήταν ξεκάθαρος. Εβαλε τόσο ψηλά τον «πατριωτικό» πήχυ, ώστε η κυβέρνηση να περάσει υποχρεωτικά από κάτω.
Το ενδιαφέρον στην πλατφόρμα του βρίσκεται στο πώς αντιλαμβάνεται τις σχέσεις της πατρίδας μας με τους συμμάχους της. Επιβεβαιώνει επιγραμματικά την προσήλωσή του στην ένταξη της Ελλάδας στη Δύση, όμως οι ενστάσεις που καταθέτει στη συνέχεια μάλλον πριονίζουν αυτή τη θέση. Ή, να το θέσω διαφορετικά, φαίνεται να συντάσσεται με εκείνες τις ευρωπαϊκές αναθεωρητικές δυνάμεις οι οποίες επιδιώκουν την επαναπροσέγγιση με τη Ρωσία, υποβαθμίζοντας την εισβολή της στην Ουκρανία, τη σύναψη στενότερων οικονομικών σχέσεων με την Κίνα και γενικότερα επανέφερε αυτό που σε άλλες εποχές αποκλήθηκε «πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική».
Καυστικός απέναντι στους συμμάχους, είπε «πως έχουν διαρκώς απαιτήσεις από την Αθήνα χωρίς αντίστοιχη στήριξη και αλληλεγγύη», αγνοώντας πως εκατοντάδες δισ. ευρώ εισέρρευσαν συνολικά στην πατρίδα μας από την ΕΟΚ και την Ευρωπαϊκή Ενωση και πως η Ελλάδα στάθηκε όρθια το 2012 χάρη στις παλέτες με τα ευρώ που έρχονταν απευθείας από τη Φρανκφούρτη. Είναι ευνόητο πως στις παροχές ζητείται και η αντιπαροχή, χαρακτηριστικό του συνεργατικού πνεύματος.
Για τα ελληνοτουρκικά ο Κ. Καραμανλής ήταν ξεκάθαρος. Εβαλε τόσο ψηλά τον «πατριωτικό» πήχυ, ώστε η κυβέρνηση να περάσει υποχρεωτικά από κάτω. Διετέλεσε πρωθυπουργός και προφανώς αντιλαμβάνεται τη διαφορά μεταξύ του αιτήματος για αδειοδότηση και της απλής ενημέρωσης της Τουρκίας ως παράκτιας χώρας. Φαίνεται ότι θα αποτελέσει έναν υποστηρικτικό παράγοντα στο εγχείρημα Σαμαρά, αυξάνοντας την πίεση στο κυβερνών κόμμα.