Τα σοκαριστικά γεγονότα του περασμένου Σαββάτου στη Γαλλία θεωρήθηκαν, και σωστά ίσως, ότι δημιούργησαν τις συνθήκες για πολιτική αλλαγή στη χώρα. Εριξαν νερό στον μύλο της Ακροδεξιάς, τόσο που η έλευση στην εξουσία της Μαρίν Λεπέν να φαντάζει φυσική συνέπεια...
Tο γεγονός ότι για κάποιον λόγο ορισμένες πολιτικές δυνάμεις στην Eλλάδα θεώρησαν ότι μπορεί να συμβεί κάτι ανάλογο και εδώ μπορεί να αποδοθεί μόνο στο γεγονός ότι αυτές οι δυνάμεις φαντασιώθηκαν ότι θα επαναληφθεί ένα φαινόμενο το οποίο εδώ σε εμάς είναι συνυφασμένο με τις χειρότερες αναμνήσεις των πολιτών. Καθώς παραπέμπει σε μια περίοδο κατά την οποία ο ελληνικός λαός υφίστατο τις επιπτώσεις από το μνημόνιο με το οποίο επιβλήθηκε η δραματική μείωση του βιοτικού του επιπέδου κατά 30%.
Μισθοί περικόπηκαν, συντάξεις μειώθηκαν, άνθρωποι έχασαν τις δουλειές τους και άλλοι εξαναγκάστηκαν να ασκήσουν επαγγέλματα μακριά από το γνωστικό τους αντικείμενο προκειμένου να ορθοποδήσουν. Αλλοι έχασαν περιουσίες, τα σπίτια τους, την επαγγελματική τους στέγη.
Ολα αυτά και κυρίως οι προοπτικές για ένα δυσοίωνο μέλλον ήταν που τους έβγαλαν στον δρόμο τότε. Η Αθήνα γνώρισε το διάστημα 2010-2012 μερικές από τις πιο μεγάλες συγκεντρώσεις και πορείες διαμαρτυρίας που έως τότε είχε γνωρίσει η χώρα. Και ταυτόχρονα, σε ορισμένες περιπτώσεις, ό,τι ζει σήμερα η Γαλλία: βανδαλισμούς, λεηλασίες, καταστροφές δημόσιας περιουσίας, υποδομών. Στην Ελλάδα του τότε υπήρχε η καύσιμη ύλη για κοινωνική έκρηξη.
Επίσης σημαντικό ρόλο έπαιξε και ο μιμητισμός. Διαμορφώθηκε από το πουθενά ένα κίνημα το οποίο ονομάστηκε «Αγανακτισμένοι» και προσιδίαζε προς ένα αντίστοιχο κίνημα το οποίο είχε αναπτυχθεί στην Ισπανία κατά της κυβέρνησης της Δεξιάς. Η Ισπανία, η οποία είχε μεν δημοσιονομικά προβλήματα αλλά όχι στον βαθμό αυτών που είχε η Ελλάδα, βρέθηκε να αντιμετωπίζει προβλήματα ανάλογα με αυτά που αντιμετωπίζει και σήμερα, δηλαδή ακρίβεια, στεγαστικό, περικοπές του κοινωνικού κράτους. Εκεί, το κίνημα των «Αγανακτισμένων» γέννησε με τη σειρά του το κόμμα Podemos, το οποίο φιλοδόξησε ακόμη και να κυβερνήσει την Ισπανία.
Στην Ελλάδα, η μετεξέλιξη του κινήματος των «Αγανακτισμένων» θεωρείται ότι ήταν αυτή που έφερε τον ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία, υπό την καθοδήγηση του κ. Τσίπρα.
Αν λοιπόν κάποιοι αιφνιδιάστηκαν από τη σπουδή με την οποία ο κ. Τσίπρας, στελέχη του κόμματός του, αλλά και στελέχη άλλων κομμάτων της Αριστεράς, εμφανίστηκαν να στηρίζουν ανεπιφύλακτα κινητοποίηση των εκπαιδευτικών την περασμένη Τετάρτη, ήταν διότι προφανώς αρκετοί εξ αυτών θεώρησαν ότι θα μπορούσε να επαναληφθεί το προ 15ετίας φαινόμενο. Οι εκκλήσεις «Κάν' το όπως στη Γαλλία», δυστυχώς για αυτούς, δεν έφεραν το αναμενόμενο αποτέλεσμα. Αντίθετα, όπως όλοι είδαμε, η κινητοποίηση ήταν μία ακόμη από αυτές που συχνά πραγματοποιούνταν το προηγούμενο διάστημα στο κέντρο της Αθήνας. Η μικρή σχετικά συμμετοχή θα μπορούσε να θεωρηθεί ίσως μια νίκη της κυβέρνησης σε βάρος της αριστερής αντιπολίτευσης. Η γνώμη μου είναι πως όχι. Στην πραγματικότητα αυτό που επικράτησε ήταν το συλλογικό υποσυνείδητο. Εκεί όπου έχουν καταγραφεί τα όσα ακολούθησαν τη μεγάλη περιπέτεια της χρεοκοπίας της χώρας το 2010. Και το γεγονός ότι οι συνθήκες σήμερα δεν είναι ίδιες.
Οι ρομαντικές προσεγγίσεις ότι και εδώ «θα γίνει της Γαλλίας» που φώναζαν οι νεαροί διαδηλωτές βρέθηκαν αντιμέτωπες με τις μνήμες. Να μη ζήσουμε φαινόμενα όπως εκείνης της περιόδου. Αρα εδώ η τελευταία που μπορεί να πανηγυρίζει είναι η κυβέρνηση Μητσοτάκη.
Οι πολίτες απέφυγαν να μετάσχουν στη κινητοποίηση όχι γιατί είναι ικανοποιημένοι από τις κυβερνητικές πολιτικές, ούτε γιατί δεν τους αγγίζει η ακρίβεια στην ενέργεια ή στα ράφια των σουπερμάρκετ. Αλλά γιατί δεν θέλουν να ξαναζήσουν αυτά που πέρασαν όταν τους επιβλήθηκαν τα μέτρα της ακραίας λιτότητας, η υποβάθμιση της ζωής τους και η καθημερινή αγωνία για το πώς θα εξελιχθεί η επόμενη.
Φυσικά δεν δικαιούται να πανηγυρίζει ούτε η αριστερή αντιπολίτευση καθώς ήταν κοινό μυστικό ότι ανέμενε πως στη συγκέντρωση και την πορεία θα μετείχαν πάνω από 100.000 άνθρωποι έτσι ώστε να αποτελέσει αυτή δυνατό κρας τεστ για την κυβέρνηση.
Αν το αναλύσει αυτό πολιτικά κανείς, θα αντιληφθεί ότι στην πραγματικότητα δεν ήταν τίποτα άλλο από την πιστοποίηση της οργανωτικής αδυναμίας της αριστερής αντιπολίτευσης να κατεβάσει κόσμο στους δρόμους. Και αν δεν συμμετείχε το ΚΚΕ, το οποίο διαθέτει οργανωμένες δυνάμεις στον συνδικαλισμό, είναι βέβαιο ότι το κάλεσμα «Να γίνει της Γαλλίας» και εδώ θα είχε εξελιχθεί σε πραγματικό φιάσκο.
Δεν υπάρχει όμως τίποτε το παράξενο σε αυτό. Το κόμμα ΕΛΑΣ, που φέρεται από τις δημοσκοπήσεις να είναι το ισχυρότερο κόμμα της αντιπολίτευσης, δεν διαθέτει την παραμικρή οργανωτική δομή για να δημιουργήσει συνθήκες πολιτικού γεγονότος μέσα από μια συγκέντρωση διαμαρτυρίας.
Στα δε υπόλοιπα κόμματα της Αριστεράς, η αποσάθρωση που αντιμετωπίζουν δύσκολα θα μπορούσε να ανατραπεί. Από τη στιγμή λοιπόν που δεν συμμετείχε στην κινητοποίηση οργανωμένα και επίσημα και το ΠαΣοΚ, το οποίο διαθέτει δυνάμεις στον συνδικαλιστικό χώρο, είναι φανερό ότι η απόπειρα να έχουμε εδώ κάτι ανάλογο με τις γαλλικές κινητοποιήσεις ήταν εξαρχής καταδικασμένη να αποτύχει. Οπως και συνέβη.
