Βέβαιος και πεπεισμένος ότι αποτελεί πλέον αναγκαιότητα «να κινητοποιηθούμε γύρω από έναν νέο πατριωτισμό για δικαιοσύνη στις χώρες μας» εμφανίστηκε ο Αλέξης Τσίπρας μιλώντας την Παρασκευή (3/10) στο Πανεπιστήμιο της Σορβόννης.
Εξηγώντας στο ακροατήριό του πώς εννοεί αυτόν τον νέο πατριωτισμό, ο πρώην πρωθυπουργός τού προσέδωσε συγκεκριμένα χαρακτηριστικά. Να «είναι συμπεριληπτικός, ηθικός, οικονομικός και κοινωνικός» υποστήριξε. Ένας νέος πατριωτισμός που θα βασίζεται «στην αποφασιστικότητα» έτσι ώστε -όπως προσέθεσε- «να αντισταθούμε στα μεγάλα συμφέροντα των ισχυρών και των ολιγαρχών. Να τους κάνουμε να πληρώσουν» και ακολούθως «να διεκδικήσουμε την ηγεσία της Ευρώπης».
Σύμφωνα με τον Αλέξη Τσίπρα, η Ευρώπη του 2025 «δεν είναι μια ήπειρος χωρίς ηγεσία». Αντιθέτως, ανέφερε στην ανάλυσή του, «είναι μια ήπειρος με λάθος ηγεσία». Μια ηγεσία που την περιέγραψε ως «νεοσυντηρητική, νεοφιλελεύθερη, άτολμη και ανεπαρκή». Για τον ίδιο, αυτό «το σοβαρό κενό ηγεσίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση» έχει ως συνέπεια να υπονομεύεται το μέλλον της Ευρώπης γενικότερα.
Πάνω στο σκεπτικό του αυτό άσκησε οξύτατη κριτική στην πρόεδρο της Κομισιόν, Ούρσουλα Φον ντερ Λάιεν, στον γεν. γραμματέα του ΝΑΤΟ, Μαρκ Ρούτε, και στον πρώην πρωθυπουργό της Γαλλίας, Φρανσουά Μπαϊρού, έχοντας συμπεράνει ότι με τέτοιους παράγοντες στο τιμόνι «η Ευρωπαϊκή Επιτροπή λειτουργεί όλο και πιο αυταρχικά».
Όπως παράθεσε σε άλλο σημείο της ομιλίας του ο πρώην πρωθυπουργός, «οι αλλεπάλληλες κρίσεις ενίσχυσαν ραγδαία τις ακροδεξιές και νεοσυντηρητικές δυνάμεις», οι οποίες (δυνάμεις) επενδύοντας «στον φόβο αναδείχθηκαν πιο ισχυρές».
Μίλησε επίσης για τον «ορατό» κίνδυνο που ελλοχεύει «η ακροδεξιά της Γαλλίας, Γερμανίας, Βρετανίας, Ιταλίας να είναι στην ηγεσία της πιο στρατιωτικοποιημένης Ευρώπης μετά τον Β' Παγκόσμιο» και επιδίωξε να ενεργοποιήσει ξανά την ευρωπαϊκή Αριστερά, η οποία «στα δύσκολα είναι ακόμη περισσότερο χρήσιμη», καθώς σε τέτοιες στιγμές «δεν το βάζει στα πόδια».
Υπό αυτό το πρίσμα προέτρεψε «να αγωνιστούμε για έναν νέο διεθνισμό και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού για την ειρήνη και ενάντια στην ακροδεξιά», παρατηρώντας ότι «όσο ο κόσμος μας γίνεται ολοένα και πιο άνισος, πιο αυταρχικός, πιο βίαιος» είναι προαπαιτούμενο «να ξαναθυμηθούμε τις μεγάλες εκείνες αξίες που κινητοποίησαν τους λαούς και έφεραν τις μεγάλες επαναστάσεις και τις μεγάλες αλλαγές στην ήπειρό μας».
