Σάββατο 18 Σεπτεμβρίου 2021  17:54:44

Σταμάτης Κραουνάκης σπάνιο αλλά και γενναίο δείγμα εγκάρδιου υπερασπιστή: «50 χρόνια φίλοι με τον Κιμούλη δεν θυμάμαι περιστατικά βίας». Κύριο

Ο παρεμβατικός σχολιαστής, και γνωστός μουσικοσυνθέτης αναφέρει περιστατικά οργής από πασίγνωστες προσωπικότητες του καλλιτεχνικού χώρου.

Θέση για τις καταγγελίες που έχουν έρθει στο φως σχετικά με τον Γιώργο Κιμούλη παίρνει ο μουσικοσυνθέτης Σταμάτης Κραουνάκης από τη δική του σκοπιά και συλλογιστή.

Με ανάρτησή του στο Facebook ο κ. Κραουνάκης αναφέρει πως με τον Γιώργο Κιμούλη είναι φίλοι περίπου 50 χρόνια σημειώνοντας πως «δε θυμάμαι ποτέ μα ποτέ περιστατικά βίας και κακεντρέχειας».

Ο γνωστός μουσικοσυνθέτης αναφέρει δε πως δύσκολες «ώρες υπήρχαν» καθώς και «σημεία διαφωνίας πολλά», καθώς και «τσαντίλες και καμώματα αλλά και χιούμορ» ωστόσο σημειώνει ότι «ο καθένας μπορεί να έχει άλλη γνώμη, άλλες εμπειρίες, αλλά σκοτάδια, αλλά φώτα, άλλες παραμέτρους, αλλά παράπονα, αλλά την ώρα που σηκώνεται ένας αέρας να τον σκίσει όπως πιο παλιά με τα χρέη του, με πιάνει αφόρητη στεναχώρια..... Λυπάμαι πολύ την ώρα που βασανίζεται το σπίτι μας».

Ο καλλιτέχνης στην συνέχεια περιγράφει περιστατικά οργής από πασίγνωστες προσωπικότητες του καλλιτεχνικού χώρου καταλήγοντας πως πάντα πρέπει κάποιος να «κρατά το ζύγι».

Η ανάρτηση του Σταμάτη Κραουνάκη:

Κι όμως ένιωσα ότι ξεπερνούν αυτή τη βροχή,

Τα νιάτα αυτά που έρχονται.
Ένα κάτι γι αυτά που τρέχουν γύρω.
Η δουλειά μας έχει αγιοσύνη και κινδύνους,
ειδικά στην επανάληψη.
Η γέννα είναι διαδικασία ιερή, παλεύεις με νοήματα,
με λέξεις, με νότες, με ουσιαστικά με επιρρήματα
με πράξεις με κινήσεις με ατμόσφαιρες.
Με παύσεις.

Όταν μια παράσταση ,ένα πρόγραμμα ανέβει,
η επανάληψη φθείρει πολλές φορές.
Ο κίνδυνος της έτοιμαΤζίλας είναι συνεχώς προ των πυλών. Μας απειλεί όλους.
Κυρίως τους επί σκηνής.
Θέλει συνεχή εγρήγορση, να μη σε πάρει από κάτω
η ρουτίνα.
Η μόνιμη γκρίνια μου, με τους κολλητούς μου στη σκηνή, που δόξα τω Θεώ, Φτάσαμε ,τα τελευταία χρόνια να συνεννοούμαστε με την άκρη του ματιού.
Ευτυχισμένη στιγμή.
Στη δουλειά μας Καίγονται νευρικά συστήματα υπόστασεις, ψυχισμοί.
οι καλλιτέχνες είμαστε Ανίσχυροι.
Χωρίς το κοινό έρημοι. Χωρίς τα φώτα, χωρίς τον ήχο, χωρίς τον άλλον άνθρωπο κοντά μας.
Ένα τίποτα.

Το ταλέντο είναι δώρο, δεν είναι εξουσία.
Αυτά για να μη σας πρήζω πρωί πρωί
Μέσα στην κτηνώδη βία της καθημερινής μας ανασφάλειας Καλό είναι όλοι προτού
Ταΐσουμε την αδηφάγα τηλεοπτική βία να κοιτάξουμε με τα ελαττώματα και τα μεγάλα του προτερήματα Όποιονδήποτε καλλιτέχνη, μας αρέσει δε μας αρέσει.
Στα 50 περίπου χρόνια που είμαι Φίλος με τον Γιώργο Κιμούλη ,παιδιόθεν, και δυο αντίθετοι χαρακτηρες, σαφως....
δε θυμάμαι ποτέ μα ποτέ περιστατικά βίας και κακεντρέχειας.
Δύσκολες ώρες ναι ,αναζητήσεις επίπονες ναι.
Σημεία διαφωνίας πολλά. Σημεία εκκίνησης χαράς πολλά. Γενναιοδωρία και συνύπαρξη. Περιπέτεια και αγωνία πολλές φορες.Τσαντιλες και καμώματα αλλά και χιούμορ .

Σίγουρα ο καθένας μπορεί να έχει άλλη γνώμη, άλλες εμπειρίες, αλλά σκοτάδια, αλλά φώτα, άλλες παραμέτρους, αλλά παράπονα, αλλά την ώρα που σηκώνεται ένας αέρας να τον σκίσει όπως πιο παλιά με τα χρέη του,
με πιάνει αφόρητη στεναχώρια.
....Λυπάμαι πολύ την ώρα που βασανίζεται το σπίτι μας ,
η καθημερινότητά μας ,να βγαίνουν μαχαίρια.
Κατανοώ τα πάντα.
Το ταλέντο είναι δώρο, δεν είναι εξουσία.
Οι καλλιτέχνες όλοι ανεξαιρέτως Παλιάτσοι, μουζικάντες, Ζωγράφοι, μικροί μεγάλοι, ασήμαντοι και τεράστιοι. ειμαστε όλοι Όντα φωτεινά ,μετέωρα σ ένα σκοτεινό σύμπαν.
Τα λέω αυτά γιατί στις δύσκολες ώρες πάνω στη δουλειά μας την ώρα που φεύγουνε μαχαίρια και γιατρεύονται πληγές κάποιος ,όποιος ναναι ,Ακόμα και το παιδί που φέρνει τους καφέδες. Μπορεί να κρατήσει το ζύγι. Αυτό έχει σημασία. Κάποιος να κρατήσει Το ζύγι.

Έχω δει τον Κουν να ουρλιάζει, Τον Βουτσινά να πετάει το παπούτσι του και να σκίζει το πουκάμισο του ,πρωταγωνιστές να παθαίνουν υστερία την ώρα που επαναλαμβάνεται για εικοστή φορά μια σκηνή η το σημείο μιας Παρτιτουρας,
η μια χορογραφία η μια σύνδεση, Κολορατούρες να υστερίαζονται, Τεράστιες προσωπικότητες, συμπαθέστατους και τραγικά αντιπαθέστατους ανθρώπους, Διαμάντια και αποβράσματα αλλά, και επίσης σε 10 λεπτά μετά τον χαμό, όλα να έχουν κουρδίσει στην αρμονία.
τελικά πάντα νικάει η συνωμοσία της Κοινής ανάσας.
Είναι συλλογική δουλειά ή τέχνη.
Και οι στιγμές που ζούμε οι χειρότερες για να σκάβουμε στο χειρότερο. Του καθενός μας. Γιατί το χειρότερο θα γεννήσει ακόμα χειρότερο και στο τέλος η κακία θα ζητά δανεικά για να ξοφλησει.
Δεν έχω να πω κάτι άλλο.

Η μελαγχολία της βίας

Βάζω φωτογραφία τον τεράστιο Έλληνα Δημήτρη Μητρόπουλο που έφυγε πάμφτωχος να σπουδάσει εις τα ξένα με παρότρυνση Του Δημήτρη Ροντήρη.
Και που αφού διέπρεψε στην Μετροπολιταν τον ξέκαναν κι εκεί στη Μεγάλη Αμερικα, πανω στα ντουζενια του, οι αντιπαλοι. Καλημερα σε όλους και όλες.

Προσθήκη σχολίου

Βεβαιωθείτε ότι εισάγετε τις (*) απαιτούμενες πληροφορίες, όπου ενδείκνυται. Ο κώδικας HTML δεν επιτρέπεται.

Πολυμέσα

Cookies make it easier for us to provide you with our services. With the usage of our services you permit us to use cookies.
Ok Decline